Συνέντευξη στην Αγκίδα παραχώρησαν τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας Αμπελοκήπων, τα οποία ανέβασαν με εξαιρετικό τρόπο το εμβληματικό θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» στο Καραπάντσειο Πολιτιστικό Κέντρο Αμπελοκήπων το Σάββατο 25 Απριλίου, την Κυριακή 26 Απριλίου και την Κυριακή 3 Μαΐου.
Αγκίδα: Πώς αποφασίσατε να ανεβάσετε το Μεγάλο μας Τσίρκο;
Ηλίας Σμήλιος: Είναι το πιο εμβληματικό έργο της σύγχρονης Ελληνικής δραματουργίας. Ήταν πολύ δύσκολο εγχείρημα, αλλά υπήρχε διάθεση τόσο από εμένα όσο και από παιδιά που έπαιξαν στην παράσταση. Το ζήτημα με αυτό το έργο είναι ότι, αν δεν έχεις μουσικούς, δεν μπορείς να το ανεβάσεις. Από το 1991 κάνοντας θέατρο, δεν είχαμε ποτέ μουσικούς. Η πρώτη φορά που είχαμε ήταν τώρα, ξεκινώντας από την Αθηνά που είναι παιδί του συλλόγου. Δεν πιστεύαμε ότι θα τη βγάλουμε την παράσταση. Τελικά βγήκε σε εννιάμιση μήνες. Η σκέψη που υπήρχε από την αρχή ήταν να σεβαστούμε το έργο του Καμπανέλλη και να παίξουμε όλο το έργο, χωρίς περικοπές. Δεν το κάνουν αυτό όλοι. Κόβουνε σκηνές. Εμείς παίξαμε όλες τις σκηνές.
Αγκίδα: Πολιτικότατο έργο που δεν χάνει ποτέ την αξία του.
Ηλίας Σμήλιος: Διαχρονικό και ιδιαίτερα σε μέρες σαν τις σημερινές. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι σήμερα είναι σχεδόν το ίδιο επίκαιρο με όταν πρωτοπαίχτηκε. Κατ’ αναλογία πάντα. Κάτι σημαντικό που προσθέτει σε δυσκολία είναι ότι δεν υπάρχουν βιντεοσκοπημένες οι παραστάσεις όταν το έργο πρωτοπαίχτηκε από τον Καζάκο, την Καρέζη, τον Παπαγιαννόπουλο, τον Ξυλούρη και όλους εκείνους τους μεγάλους ηθοποιούς. Υπάρχει μόνο ηχητικό. Σε βίντεο υπάρχουν τα επτά λεπτά της αρχής και τα πέντε λεπτά του τέλους. Εικόνες λοιπόν δεν είχαμε από το έργο. Η σκηνοθεσία της παράστασης ήταν δική μας δουλειά. Καμία αντιγραφή από πουθενά. Η παράσταση ήταν πρωτότυπη. Εγώ παίζω το ρόλο του σκηνοθέτη. Μπορεί να κάνω εγώ μια πρόταση, μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε μια πρόταση, η οποία συζητιέται, διαμορφώνεται και παρουσιάζεται.
Αγκίδα: Το γεγονός ότι τον ρόλο που είχε στην αρχική παράσταση ο Καζάκος, στη δική σας παράσταση τον είχε κοπέλα που οφειλόταν;
Ηλίας Σμήλιος: Επίτηδες.
Αγκίδα: Ποια ήταν η αλληλεπίδραση με τους θεατές;
Ηλίας Σμήλιος: Φοβερή αλληλεπίδραση, φοβερά συναισθήματα. Στην τελευταία παράσταση, στο τελευταίο τέταρτο της ώρας, ο κόσμος ήταν όρθιος, χειροκροτούσε, τραγουδούσε. Και τις τρεις μέρες το θέατρο ήταν γεμάτο. Και όσες φορές να μας έδιναν το θέατρο, γεμάτο θα ήταν.
Αθηνά Χάιτα: Αυτό που ζήσαμε με τον κόσμο όρθιο να τραγουδάει, εγώ δεν το είχα ξαναζήσει. Ήταν μοναδικό.
Αγκίδα: Το γεγονός ότι το έργο είναι επίκαιρο, το συζήτησε ο κόσμος;
Ανδρονίκη Στρατέλη: Ναι, φυσικά. Οι περισσότεροι το είπαν αυτό.
Αθηνά Χάιτα: Ο κόσμος συγκινήθηκε και αυτό συνέβη γιατί αντιλαμβανόταν τι διαδραματιζόταν, αντιλαμβανόταν την επικαιρότητα του έργου. Μεγάλοι αλλά και μικροί.
Κατερίνα Χατζηπαυλίδου: Ήταν τόσο το ενδιαφέρον για την παράσταση που κάποιοι μου είπαν ότι έψαξαν τα ιστορικά γεγονότα στα οποία αναφερόταν.
Ηλίας Σμήλιος: Στο φυλλάδιο γράψαμε ότι αυτή η παράσταση είναι ταξίδι στην πολιτική ιστορία, στην πραγματική ιστορία αυτού του τόπου και όχι σ’ αυτήν που οι κονδυλοφόροι γράφουν και μας τη διδάσκουνε. Παιδιά από τις θεατρικές ομάδες του συλλόγου ήρθαν να δούνε την παράσταση δεύτερη και τρίτη φορά.
Κατερίνα Χατζηπαυλίδου: Η ανιψιά μου και μια φίλη της ρωτούσαν μετά την παράσταση τι έγινε στις 3 του Σεπτέμβρη.
Γιάννης Κυριακίδης: Υπήρχαν άτομα που είχαν δει την παράσταση το 1974 και είπαν πως δεν περίμεναν να δούνε την παράσταση να ζωντανεύει με τέτοιον τρόπο το 2026.
Ηλίας Σμήλιος: Παρακολούθησαν την παράστασή μας άνθρωποι άνω των 80 ετών που ήταν μέσα στο Παλαί ντε Σπορ, όταν ανέβηκε η παράσταση το 1974. Φοβερή παράσταση.
Αθηνά Χάιτα: Με είδε στο δρόμο ένας κύριος μεγάλης ηλικίας, ο οποίος με φώναξε και έκανε πολλή ώρα για να σηκωθεί από τη θέση του, προκειμένου να μου δώσει το χέρι του, να μας συγχαρεί για την παράσταση και να μου μεταφέρει εικόνες από την παράσταση του 1974, την οποία επίσης είχε παρακολουθήσει.
Αγκίδα: Η δική σας παράσταση είχε μια μεγάλη δυσκολία. Όταν ανέβηκε η παράσταση για πρώτη φορά οι συνθήκες ήταν κατάλληλες για ένα τέτοιο θεατρικό έργο και η αποδοχή του από τον κόσμο υπήρξε τεράστια. Στις σημερινές συνθήκες, παρά το γεγονός ότι το Μεγάλο μας Τσίρκο είναι επίκαιρο, θα μπορούσε να φανεί και γραφικό. Το ότι ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο έργο στις σημερινές συνθήκες ήταν πολύ σημαντικό.
Ανδρονίκη Στρατέλη: Ήταν και κάποιοι που έφυγαν, που δεν το κατάλαβαν, που βαρέθηκαν και έφυγαν. Υπήρχαν και αυτοί, αλλά ήταν λίγοι. Στη μεγάλη πλειονότητα των θεατών άρεσε.
Αθηνά Χάιτα: Δεν ήταν όπως άλλες παραστάσεις που απλά μας έδιναν συγχαρητήρια γιατί τους άρεσαν. Σ’ αυτήν την παράσταση έπιαναν το χέρι μας και το χέρι τους έτρεμε. Ήταν κάτι φοβερό, ανεπανάληπτο.
Ηλίας Σμήλιος: Κανένας δεν έμεινε στον τρόπο που παίξαμε στην παράσταση. Όλοι συζητούσαν για το περιεχόμενο του έργου.
Αγκίδα: Πολιτική παρέμβαση ήταν. Τότε και τώρα. Με πόσες πρόβες φτάσατε σ’ αυτό το αποτέλεσμα;
Ηλίας Σμήλιος: Δύο φορές την εβδομάδα και τον τελευταίο μήνα κάθε μέρα.
Αγκίδα: Σπουδαίο πράγμα το γεγονός ότι καταφέρνατε να βρεθείτε τόσες φορές.
Ηλίας Σμήλιος: Φεύγοντας λίγο από το θεατρικό έργο, ας πούμε λίγα πράγματα για τη θεατρική ομάδα. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος υφίσταται από το 1991. Εδώ δεν είναι κανένας μας επαγγελματίας, ούτε έχουμε σπουδάσει κάτι σχετικό. Ορισμένοι κάναμε κάποια βασικά πράγματα. Εγώ έχω κάνει ένα τρίμηνο σεμινάριο. Είμαστε μια ομάδα ερασιτεχνική, είμαστε όμως κάτι διαφορετικό. Οι περισσότεροι, από όσους είναι σήμερα εδώ μέσα, ξεκίνησαν από τον σύλλογο με παιδικό θέατρο. Με τους περισσότερους της θεατρικής ομάδας είμαστε δεκαπέντε χρόνια μαζί. Με κάποιους άλλους είμαστε και περισσότερα. Μάθαμε να παίζουμε μαζί.
Κατερίνα Χατζηπαυλίδου: Είναι και το σπίτι μας.
Ανδρονίκη Στρατέλη: Είμαστε οικογένεια.
Ηλίας Σμήλιος: Αυτό το πράγμα εξηγεί ότι μπορούμε να είμαστε εδώ τις ημέρες και τις ώρες που χρειάζεται.
Παναγιώτης Ευμορφόπουλος: Στην αρχή εκτός από δύο, οι υπόλοιποι δεν θέλαμε να παίξουμε αυτό το έργο. Βαρύ, δύσκολο, πολύωρο και ξέραμε ότι θα μας δυσκολέψει. Τώρα είμαστε περήφανοι που συμμετείχαμε σ’ αυτήν την παράσταση. Και εμάς τους ίδιους μας έμαθε πολλά.
Αντώνης Μπόζας: Τους 6 από τους 9 μήνες κάναμε μαθήματα ιστορίας και μουσικής και τους 3 μήνες κάναμε θέατρο.
Ηλίας Σμήλιος: Υπήρχαν καινούργια άτομα στην παράσταση, τα οποία προσαρμόστηκαν. Η δυσκολία ήταν στη μουσική, γιατί υπάρχει η εξής διαφορά. Έπρεπε να μπει στην ομάδα ένας μουσικός που δεν μας ήξερε. Θα έπρεπε να μας μάθει. Στην αρχή αναρωτιόταν εάν θα βγει το έργο. Στο τέλος έγινε κι αυτός κομμάτι της ομάδας. Ο Βασίλης από τη μια μεριά, η Αθηνά, επίσης μουσικός, από την άλλη, δώσανε το ρυθμό και έχει σημασία αυτό για την ομάδα, γιατί σ’ αυτό το έργο με τόσο πολύ δέσιμο που έχει η μουσική με το κείμενο, αν δεν μπορούσαν να μας δώσουν το ρυθμό, δεν θα μπορούσε να βγει αυτό το αποτέλεσμα. Ένα από τα στοιχεία που εμείς βάλαμε στην παράστασή μας, σε σχέση με την αρχική αλλά και με άλλες παραστάσεις, ήταν να υπάρχει χορός, να μην τραγουδάει δηλαδή κυρίως ένας και κάποια κομμάτια ένας δεύτερος.
Αγκίδα: Οι περισσότεροι έχετε παίξει σε παραπάνω από μία παραστάσεις. Αυτή η παράσταση ήταν κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες από ό,τι καταλαβαίνω.
Κατερίνα Χατζηπαυλίδου: Ναι ήταν. Η δουλειά μας γενικά φαίνεται στην πράξη. Κάνουμε ωραία πράγματα.
Γιάννης Κυριακίδης: Και το πάμε κλιμακωτά. Μας αρέσει να δοκιμάζουμε πράγματα.
Αθηνά Χάιτα: Είναι δύσκολο για όσους δεν είναι μουσικοί να τραγουδήσουν ζωντανά και μάλιστα σε μια παράσταση. Το δοκιμάσαμε σε προηγούμενη παράσταση και μας βγήκε. Τότε τις είχαμε ηχογραφήσει τις φωνές. Στο Μεγάλο μας Τσίρκο τα κομμάτια έπρεπε να τραγουδηθούν ζωντανά.
Αγκίδα: Το κομμάτι της μουσικής υποθέτω σας δυσκόλεψε πιο πολύ απ’ το υπόλοιπο.
Βασίλης Πασχαλίδης: Όταν μου πρότεινε η Αθηνά να συνεργαστώ με τη θεατρική ομάδα και μου ανέφερε το έργο, δεν μπορούσα παρά να δεχτώ. Δεν τρόμαξα, δεν φοβήθηκα. Έπρεπε να εμπιστευτώ τη θεατρική ομάδα κι αυτή να εμπιστευτεί εμένα. Έτσι κι έγινε. Το πρόβλημα στο κομμάτι της μουσικής ήταν ότι εγώ έπρεπε να φτιάξω οδηγούς για να μπορέσω να παίξω κι επειδή ως μουσικός πιστεύω ότι πρέπει να πειράζουμε τα πάντα, οφείλουμε να πειράζουμε τα πάντα, έπρεπε λίγο να τα βάλω κάτω. Στους έξι πρώτους μήνες κάναμε μαθήματα ιστορίας και τραγουδιού. Προσπαθούσα να τους κάνω να πιστέψουν ότι μπορούν να τραγουδήσουν. Στην παράσταση βέβαια πολλά πράγματα ήταν αυτοσχεδιασμός, γιατί δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε τους χρόνους με ακρίβεια δευτερολέπτων. Πρέπει να υπάρχει ροή και να εκφράζονται τα συναισθήματα. Εγώ ευχαριστώ την ομάδα που μου έδωσε χώρο και δεν με περιόρισε. Με σεβάστηκαν ως μουσικό και μου έδειξαν εμπιστοσύνη.
Αθηνά Χάιτα: Μας είπε ο καθηγητής από το ωδείο ότι ο Βασίλης κέρδισε την παράσταση με τρόπο τέτοιο που άρμοζε στην παράσταση, χωρίς υπερβολές, χωρίς να προσπαθήσει να αυτοπροβληθεί.
Βασίλης Πασχαλίδης: Μουσικά βγήκε αβίαστα. Το έργο είναι τέτοιο, πάρα πολύ δυνατό και ο Ξαρχάκος είναι ο Ξαρχάκος. Από την άλλη, η δύναμη του συνόλου είναι σπουδαίο πράγμα. Σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια.
Ανδρονίκη Στρατέλη: Όλη η ομάδα χρηματοδοτείται από τις παραστάσεις μας και από εμάς τους ίδιους. Δεν έχουμε χορηγούς. Τον χώρο εδώ το νοικιάζουμε.
Γιάννης Κυριακίδης: Κανονικά ο δήμος δεν μας αφήνει να παίξουμε στο θέατρο.
Αγκίδα: Και τώρα πώς σας άφησε;
Ανδρονίκη Στρατέλη: Με πολύ ζόρι. Με παρακάλια.
Αγκίδα: Ο δήμαρχος ήρθε σε κάποια παράσταση;
Ανδρονίκη Στρατέλη: Δεν ήρθε ούτε ο δήμαρχος, ούτε κανένας εκπρόσωπος του δήμου.
Ηλίας Σμήλιος: Έχουμε πέντε θεατρικές ομάδες και δυσκολευόμαστε πολύ και με τις πρόβες και με τις παραστάσεις.
Αγκίδα: Ουσιαστικά δεν υπάρχει στήριξη από τον δήμο.
Ανδρονίκη Στρατέλη: Αυτό ήθελα να πω.
Αγκίδα ερώτηση στον Ηλία Σμήλιο: Η παράσταση ήταν πολιτική. Εσύ έχεις μια πορεία και είχες και μια αρκετά μεγάλη ταλαιπωρία εξαιτίας αυτής της πορείας.
Ηλίας Σμήλιος: Το είχες είναι κάτι σχετικό. Μπορεί να είναι και αύριο η ταλαιπωρία. Συνεχίζει.
Αγκίδα: Ναι. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τον ενεστώτα. Μέσα από αυτήν την παράσταση έβλεπες και αυτό το κομμάτι της ζωής σου. Πώς αισθάνθηκες, από αυτήν την οπτική της δικής σου πορείας, που πέτυχε η παράσταση;
Ηλίας Σμήλιος: Δεν μου είναι εύκολο να μιλήσω για τη δική μου πορεία.
Αγκίδα: Μέσα από την τέχνη βγάζουμε όμως και τον εαυτό μας.
Ηλίας Σμήλιος: Εντάξει. Η δική μου πορεία ήτανε απλά μέσα σε μια κοινωνία που είναι αναγκασμένη να δεχτεί αυτά που δέχεται σήμερα και με όποιες μικρές αντιστάσεις βγαίνουνε καθημερινά. Αν λοιπόν δούμε το θέατρο και την τέχνη γενικότερα, και με δεδομένη την ιστορία του συγκεκριμένου έργου, σαν μια από τις βασικές αντιστάσεις που υπήρξανε στην περίοδο της χούντας, θέλω να επισημάνω ότι το συγκεκριμένο έργο μπορεί να παίξει αυτόν το ρόλο. Να αποτελέσει κι αυτό μια σπίθα στο να κατανοήσει ο θεατής ότι πρέπει πρώτα απ’ όλα να πάψει να είναι θεατής και να γίνει συμμέτοχος σε γεγονότα. Πρώτα η ίδια η τέχνη δημιουργεί γεγονότα και δεύτερον αν διαβάσουμε αυτό το έργο, μπορούμε να δούμε τι είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει σήμερα, αλλά και το τι πρέπει να κάνω για να ξεφύγω από αυτό. Όπως ακριβώς λέει στο τέλος του έργου. Ο θεατής, ακόμα και μέσα από διαφωνίες, να πάρει κάτι από αυτό το έργο και αυτό το κάτι να το μετεξελίξει σε μια αντίσταση και κυρίως σε μια διάθεση ανατροπής αυτού του γκρίζου πλαισίου μέσα στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε σήμερα. Αν αυτό το πράγμα, έστω και λίγο, βάλαμε τον κόσμο να το σκεφτεί, να το ψάξει, εγώ θεωρώ ότι η παράσταση ήταν πετυχημένη.
Παναγιώτης Ευμορφόπουλος: Θα ήθελα, καθώς όπως καταλαβαίνω ολοκληρώνουμε αυτήν την κουβέντα, να αναφέρω και κάτι προσωπικό. Αυτό το έργο δεν το ήθελα με τίποτα. Φεύγοντας από εδώ πήγα από το πατρικό μου. Ο μπαμπάς μου ήταν 92 χρονών. Δεν πρόλαβε να δει το έργο. Ο πατέρας μου ήταν επαγγελματίας ηθοποιός από το 1956 έως το 1964. Ερχότανε στις παραστάσεις μας. Του άρεσε πάρα πολύ. Όταν του είπα ότι θα ανεβάσουμε το Μεγάλο μας Τσίρκο, μου είπε ότι το είχε δει δυο φορές με την Καρέζη και τον Καζάκο και ήταν το καλύτερο έργο που είδε στη ζωή του. Το έργο το αγάπησα κι εγώ στην πορεία και θέλω να το ξαναπαίξω. Το αφιερώνω σ’ εκείνον.
Ηλίας Σμήλιος: Το έργο θα μπορούσε να παιχτεί τον Σεπτέμβριο, αλλά βιαζόμασταν να το παίξουμε τώρα για τον πατέρα του Παναγιώτη.
Ως επίλογος της συνέντευξης
Είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε την παράσταση την τελευταία μέρα, στις 3 Μαΐου 2026. Η παράσταση ήταν εξαιρετική και η Θεατρική Ομάδα Αμπελοκήπων μας εξέπληξε, αφού όσοι γνωρίζουν το έργο, ξέρουν ότι είναι πολύ απαιτητικό. Η συνέντευξη με τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας Αμπελοκήπων ήταν το ίδιο εξαιρετική με την παράσταση. Ευχάριστη σε πολύ φιλικό κλίμα. Τους ευχαριστούμε πολύ που μας δέχτηκαν στο χώρο τους, που ήταν παρόντες όλοι όσοι πήραν μέρος στην παράσταση και που μας παραχώρησαν αυτήν τη συνέντευξη.
Η παράσταση θα ανέβει στο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» στο Ελευθέριο Κορδελιό την Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026, στο πλαίσιο τριήμερου αφιερώματος της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού σε μεγάλους Έλληνες συνθέτες. Στις 13 Νοεμβρίου 2026 θα δώσει συναυλία το Ωδείο «Εν Αρμονία» και στις 14 Νοεμβρίου 2026 θα δώσει συναυλία η Φιλαρμονική του δήμου Κορδελιού Ευόσμου.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
“Το Μεγάλο μας Τσίρκο ” του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου & σε σκηνοθεσία Ηλία Σμήλιου
Το «Μεγάλο μας Τσίρκο» που γράφτηκε από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη το 1973 και πρωτοπαίχτηκε τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου από έναν θίασο με ορισμένους από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς των τελευταίων δεκαετιών (Τζ. Καρέζη, Κ. Καζάκος, Διον. Παπαγιαννόπουλος κ.ά.) ενώ τη μουσική του υπογράφει ο Σταύρος Ξαρχάκος με βασικό ερμηνευτή τον Νίκο Ξυλούρη.
Αλληγορικά γραμμένο, κατόρθωσε αρχικά να διαφύγει από την πανταχού παρούσα λογοκρισία της εποχής, μέχρι τον Οκτώβρη του 1973 που οι παραστάσεις του διακόπτονται βίαια με τη σύλληψη των πρωταγωνιστών του από τη χούντα.
Ένα έργο-ταξίδι στην ιστορία μας, με σατυρικό τρόπο ιδωμένη και χωρίς προσπάθεια απόκρυψης και ωραιοποίησής της. Ένα έργο –δυστυχώς– επίκαιρο και στις μέρες μας αλλά και σύμβολο αντίστασης ταυτόχρονα σ’ όσους τη ζωή μας επιβουλεύονται.
Κι όπως λέει κι ο Καμπανέλλης, «…το έργο μας είναι κωμωδία. Το δηλώσαμε ως κωμωδία, το υποβάλαμε στη λογοκρισία ως κωμωδία και ενεκρίθη ως κωμωδία. Δε θέλουμε με τούτο να πούμε ότι δυνάμει του νόμου τάδε είστε υποχρεωμένοι να γελάσετε. Επισημαίνουμε απλώς ότι οποιαδήποτε ομοιότης της κωμωδίας μας με δράμα, είναι τελείως συμπτωματική».
Για την παρουσίαση αυτού του έργου συνεργάστηκαν:
ΠΑΙΖΟΥΝ (με σειρά εμφάνισης):
Χριστίνα Σιούλα: Ρωμιάκι, Πυθία
Κατερίνα Χατζηπαυλίδου: Ρωμιός
Αθηνά Χάιτα: Τραγουδιστής, Ιέρεια, Γραμματικός, Νιόνιος
Σοφία Σπυρίδωνος: Βασιλιάς, Αντρίκος, Πρόεδρος, Χατζηαβάτης, Φυλακισμένος, Χορός
Φωτεινή Ρέκου: Ιερέας, Γαλλία, Χορός
Ξένια Τερσενίδου: Ραβδούχος, Ρωσία, Φρόσω, Χορός
Βάσω Δουμπάρατζη: Α Μακεδόνας, Αριάδνη, Αγγλία,Καραγκιόζαινα, Χορός
Νίκος Γιαντσογλίδης: Β’ Μακεδόνας, Καπετάνιος Γ΄, Κλέφτης, Σταύρακας, Ασημάκης, Χορός
Αντώνης Μπόζας: Αρχιερέας, Ζητιάνος, Νεόκλητος, Καραγκιόζης, Χορός
Παναγιώτης Ευμορφόπουλος: Καπετάνιος, Λέων, Κολοκοτρώνης,Χορός
Μάκης Κοκκίνης: Καπετάνιος Β΄, Μπαρμπα-Γιώργος, Ράφτης, Χορός
Βασίλης Πασχαλίδης: Όθωνας
Γεωργία Παρούση: Γραμματικός, Ερατώ, Μορφονιός, Πλανόδιος, Χορός
Νίκη Στρατέλη: Αυστρία, Βεληγκέκας, Χορός
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ηλίας Σμήλιος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ & ΠΛΗΚΤΡΑ: Βασίλης Πασχαλίδης
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Βάσω Δουμπάρατζη
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΩΝ: Νίκος Γιαντσογλίδης, Άγγελος Βέλκος
ΑΦΙΣΑ – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ – BINTEO: Ελένη Στεργίου, Χριστίνα Σιού
