Του Στέλιου Αγγελόπουλου
Και φτάσαμε αισίως σε μια ακόμα ανεξαρτητοποίηση.
Όπως λέει και ένας φίλος μου μέχρι την επόμενη.
Αλλά αυτό που μου κάνει περισσότερο εντύπωση είναι η απάθεια με την οποία η διοίκηση αντιμετώπισε την ανεξαρτητοποίηση της κυρίας Πουρσανίδου .
Είδαμε στην ανεξαρτητοποίηση του κυρίου Βόγγαλη ανακοινώσεις και κόντρα ανακοινώσεις
Στην παραίτηση του κυρίου Καϊτεζίδη είδαμε ευχαριστίες.
Στην παραίτηση του κυρίου Διακάκη μόνο που δεν πήγαμε στον Άρειο πάγο.
Για την παραίτηση Γούσιου είναι αυτό που λέμε «ναχαμε να λέγαμε και ναχαμε να πούμε».
Καλά για τον κύριο Κεραμιδά δε μπορώ να πω κάτι. Ελπίζω να είναι καλά στην υγεία του και να είναι κοντά μας στα κοινά όταν μπορεί.
Και να που έρχεται η παραίτηση της Μαρίας. Και ξαφνικά σιγή ασυρμάτου. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Ρίχνουμε, κατεδαφίζουμε, αλλά χτίζουμε σε μπάζα. Κάτι να πούμε. Κάτι να απαντήσουμε.
Η επιστολή ανεξαρτητοποίησης τα έλεγε όλα και μια αντίδραση από πλευράς δημάρχου δεν υπήρχε. Μια από τις σημαντικότερες αντιδημαρχίες έμεινε «ορφανή» με πολλά υπονοούμενα κι όμως κάποιοι δεν είπαν τίποτα.
Για εμένα προσωπικά, εκτός ότι η Μαρία με καθήλωσε και με επιβεβαίωσε στις ανησυχίες που είχα, με την τοποθέτηση της κατάφερε να τους κάνει να χάσουν την γη κάτω από τα πόδια τους και να τους φέρει ένα βήμα πριν από τις ευθύνες τους
Αυτό μου δείχνει η σιωπή τους.
Εκτός και εάν το λαλίστατο γραφείο τύπου του Δήμου μετρούσε τα τούβλα και τα μπετά που πέσανε από τα επικίνδυνα κτήρια.
