Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Ο Αϊλάν, το λιπόθυμο από την πείνα κοριτσάκι και ο Σιτάρης…

27-06-2020

Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, είχα έναν κολλητό φίλο που είχε έναν κολλητό φίλο τον οποίον έλεγαν Σιτάρη. Ο Σιτάρης κάποτε αρρώστησε με καρκίνο στο κεφάλι. Ο φίλος μου και η παρέα τους σήκωσαν μαύρες πλερέζες γιατί τον αγαπούσαν πολύ τον Σιτάρη και ο Σιτάρης ήταν καταδικασμένος σε θάνατο. Ο Σιτάρης όμως εγχειρίστηκε, υποβλήθηκε σε χημειοθεραπείες και επιβίωσε. Ο κολλητός μου φίλος και άλλοι αγαπημένοι φίλοι του Σιτάρη πολύ χάρηκαν για την εξέλιξη της υγείας του. Χάρηκαν τόσο πολύ που άρχισαν να οργίζονται επειδή οι καθηγητές της σχολής, όπου ήταν συμφοιτητές, περνούσαν τον Σιτάρη χωρίς να τον εξετάσουν. Χάρηκαν τόσο πολύ που κραύγαζαν ότι δεν είναι δυνατόν να πάρει πτυχίο ο Σιτάρης περνώντας έτσι τα μαθήματα. Έτυχα μπροστά σε μια τέτοια συζήτηση και τους τόνισα ότι ο Σιτάρης θα πεθάνει, παρ’ όλο που μάλλον εκείνοι ήξεραν καλύτερα από εμένα λόγω της σχολής στην οποία φοιτούσαν. Μου απάντησαν με κραυγές ότι ο Σιτάρης είχε μεγάλες πιθανότητες να ζήσει. Στην επισήμανσή μου ότι αυτοί μου είχαν πει πως δεν έχει πιθανότητες να ζήσει, είπαν πως άλλαξαν τα πράγματα.

Μία εβδομάδα αργότερα ο Σιτάρης διαγνώστηκε με μετάσταση. Νομίζω ότι η τελευταία πράξη του δράματος παίχτηκε το καλοκαίρι της μεγάλης εποποιίας και ο Σιτάρης λίγο πριν σηκώσει άγκυρα παρακολούθησε το πρώτο μέρος από τον ανεπανάληπτο εκείνον δρόμο προς την κατάκτηση του κυπέλλου Ευρώπης. Μάλιστα οι αγαπημένοι του φίλοι πήγαν και είδαν μαζί του στο νοσοκομείο τον τελευταίο αγώνα που μπόρεσε να παρακολουθήσει ο Σιτάρης σ’ ένα «παράθυρο» της αρρώστιας. Ο Σιτάρης έφυγε κι όλος αυτός ο συρφετός, που κραύγαζε για τον τρόπο που περνούσε τα μαθήματα ένας ζωντανός νεκρός, πήγε στην κηδεία του, έκλαψε, ήπιε και παρηγόρησε τον αδερφό του τον οποίο γνώριζε γιατί σπούδαζε κι εκείνος στην ίδια πόλη. Έσφιξε το στομάχι μου με ολόκληρη την ιστορία. Μονίμως ήμουν με αναγούλα. Αυτήν την ίδια ιστορία την έζησα κάμποσα χρόνια αργότερα με άλλους πρωταγωνιστές. Ξαναείδα να ζηλεύουν έναν ζωντανό νεκρό.

Ακούγοντας την μάνα του παιδιού που λιποθύμησε από την πείνα να εκφαράζει τη ζήλεια της για τις μανάδες που τα παιδιά τους σκοτώθηκαν σε βομβαρδισμό, για τις μανάδες που τα παιδιά τους πέθαναν από τις κακουχίες στο δρόμο της προσφυγιάς, για τις μανάδες που τα παιδιά τους πνίγηκαν στα νερά του Αιγαίου, για τις μανάδες που κοίμισαν τα παιδιά τους στη λασπουριά της Ειδομένης, θυμήθηκα την ιστορία του Σιτάρη και το στομάχι μου σφίχτηκε ξανά. Άτιμο πλάσμα ο άνθρωπος, σκέφτηκα! Μπορεί να ζηλέψει ακόμα και τους μελλοθανάτους, ακόμα και τους πεθαμένους! Μετά γέλασα με τον εαυτό μου! Ο άνθρωπος δεν μπορεί απλά να ζηλέψει τους μελλοθανάτους και τους πεθαμένους. Μπορεί την ώρα που προσεύχεται και σταυροκοπιέται να εμφανιστεί μπροστά του ο Θεός κι εκείνος αντί να τον προσκυνήσει να τον φτύσει κατάμουτρα…

Σ.

Η εννιάχρονη κόρη σου είναι και δικό μου παιδί όπως ήταν και ο Αϊλάν…

Ευτυχώς σωθήκαμε και μόνο λιποθυμούν τα παιδιά από την πείνα…

You must be logged in to post a comment Login