Socialize

Socialize

Τελευταία

    Socials

    Στον Σοστίρ για τα σημάδια που μας έμαθε να ξεχωρίζουμε!

    11-11-2016

    grammos-grammoysta-nosokomeio-kokkalh-2016

    Σύντροφε ποιητή βαρύ σταυρό σηκώνουμε τόσα χρόνια

    χωρίς εξορίες, χωρίς φυλακές, χωρίς βασανιστήρια!

    Χρόνια τώρα όλοι πεινάμε, όλοι διψάμε, όλοι σκοτωνόμαστε κάθε μέρα

    μα οι περισσότεροι να το αντιληφθούμε δεν μπορούμε

    καθώς ο διπλανός πιο πολύ υποφέρει κι αυτό καλά μας κάνει να αισθανόμαστε.

    Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια δεν τα έχουμε ανάγκη

    μα και χωρίς βόλια από τις τρύπες του πανωφοριού μας μπαινοβγαίνει ο θάνατος

    και προπομπός του θανάτου ο φόβος που έχουνε τον κόσμο ποτίσει!

    Σύντροφε ποιητή φορτωθήκαμε μια πέτρα

    την πηγαίνουμε, την φέρνουμε μα το σκοτάδι πίσσα

    το δρόμο να δούμε δεν μας αφήνει.

    Μόνο ανάμεσα στους βράχους των βουνών μας κουβαλώντας την πέτρα

    πασχίζουμε μέσα στην καταχνιά να δούμε τους δικούς μας αγίους

    κι είναι ζωγραφισμένοι σ’ εκείνο το φωτεινό κομμάτι τ’ ουρανού

    που μόνο όσοι ξέρουν να ψάχνουν τα σημάδια μπορούν να δουν.

    Το χώμα στα βουνά μας μοσχοβολάει ακόμα κάτι

    από εκείνην την περπατησιά των αλύγιστων.

    Δεν μπορούν να καταλάβουν όλοι το χώμα που μοσχοβολάει

    και μας παίρνουν για ονειροπαρμένους, για γραφικούς

    κι όμως το χώμα μοσχοβολάει ακόμα κι εκεί στο βάθος τ’ ουρανού

    λάμπει εκείνη η φυσιογνωμία με το κόκκινο γαρύφαλλο που μας δείχνει τον δρόμο.

    Νεκρική σιγή έχει απλωθεί παντού και δεν ακούγεται άχνα

    καθώς ο φόβος έχει κυριεύσει γη και ουρανό, ανθρώπους και ζωντανά.

    Όταν μιλάμε, γελάνε και κραυγάζουν για να μην ακουστούμε

    μας βρίζουν, μας φτύνουν, μας φιμώνουν

    μας καλούν να αντιληφθούμε ότι όλα τελείωσαν

    κι ότι το σκότος επικράτησε για πάντα!

    Μα εμείς καθώς στεκόμαστε εκεί απάνω στη Βίγλα

    καθώς το θρόισμα από εκείνες τις πανύψηλες οξιές δεν μπορεί να φιμωθεί

    καθώς το μούγκρισμα του αέρα δεν μπορεί να σβήσει,

    ακούμε από τις ελεύθερες περιοχές τις καμπάνες

    και σωπαίνουμε για να σιγουρευτούμε ότι ακούμε καλά

    κι αυτές ακούγονται όλο και πιο δυνατά

    και τις ακούμε με σιγουριά όσοι ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τα σημάδια.

    Φτώχεια, φόβος, δυστυχία μα εκεί ψηλά στα ξάγναντα οι νεκροί μας στέκουν όρθιοι

    περιμένοντας την ώρα να σύρουν τον χορό

    περιμένοντας την ώρα να γιορτάσουν στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως

    εκείνο το τραπέζι που κι οι αγέννητοι προσδοκάνε να βρούνε στρωμένο

    εκείνο το τραπέζι που χρειάζεται αρετή και τόλμη για να στρωθεί

    και βλέπουμε τους νεκρούς μας όρθιους εμείς που μάθαμε να ξεχωρίζουμε τα σημάδια.

    Ο αϊτός που κείτονταν μισοπεθαμένος εκεί χάμου σύντροφε ποιητή

    καθώς ακούει τα βήματά μας να πλησιάζουν απλώνει τα φτερά του

    και σηκώνεται να μας δείξει το δρόμο,

    η αρκούδα η από χρόνια πεσμένη σε χειμερία νάρκη στη σπηλιά του γενικού αρχίατρου

    ξυπνάει και μπαίνει μπροστά για να αντέξουμε τα πρώτα βόλια,

    το αηδόνι που χρόνια είχε πάψει να κελαηδάει τραγουδάει ασταμάτητα

    για να μην μας αφήσει να κάνουμε πίσω,

    ο σκαντζόχοιρος καταματωμένος στέκεται μπροστά μας

    αφού πρώτα έχει ξεριζώσει τα αγκάθια του από το δέρμα του

    και μας τα προσφέρει απλόχερα για να έχουμε σπαθιά να πολεμήσουμε λίγο πριν ξεψυχήσει,

    οι πέρδικες ξεγυμνώνονται και ανεβαίνουν μόνες τους στην φωτιά,

    την οποία άναψαν τα δέντρα αφού τίναξαν από επάνω τους το χιόνι,

    για να έχουμε να φάμε, να αντέξουμε οι στρατιώτες της λευτεριάς,

    τα ποτάμια σπάνε τον πάγο του χειμώνα και τρέχουν

    για να μην μείνει διψασμένος ο στρατός της άλλης κοινωνίας,

    ο κάστορας δουλεύει ασταμάτητα χτίζοντας γέφυρες για να περάσουμε τα ποτάμια

    που φουσκώνουν στο πέρασμά μας,

    το λιοντάρι ήρθε να μας ανταμώσει στα βουνά μας

    γιατί δεν αντέχει πλέον να περιμένει πότε θα το εξαφανίσουν

    κι έχει αποφασίσει μαζί μας ή να πεθάνει ή να ζήσει εις τους αιώνες των αιώνων

    και τα βλέπουμε όλα αυτά σύντροφε ποιητή όσοι ξέρουμε τα σημάδια να ξεχωρίζουμε!

    Καθώς διαβαίνουμε για άλλη μια φορά την κορυφογραμμή με την πέτρα στην πλάτη

    αντικρίζουμε τα ματωμένα πουκάμισα των συντρόφων μας να ανεμίζουν ψηλά

    και πάνω τους έχουν χαραγμένα εκείνα τα εργαλεία

    που τόσο είχαν εντυπωσιάσει τον Μέλιο,

    μα ανεμίζουν σε μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο

    και βλέπουμε τη γενιά των ανθρώπων να ζει λεύτερη

    καθώς την κοιτάμε μαζί με τους άλλους νεκρούς της λευτεριάς

    από εκεί ψηλά, από τα ξάγναντα στρωμένοι στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως

    κι είμαστε περήφανοι που τα σημάδια, μας οδήγησαν σ’ εκείνα τα ξάγναντα

    για να ζήσουμε αυτήν την εικόνα!

    Σ’ ευχαριστούμε σύντροφε ποιητή που μας έμαθες κι εσύ

    μαζί με άλλους τα σημάδια να ξεχωρίζουμε,

    σ’ ευχαριστούμε σύντροφε ποιητή που μας έμαθες να περπατάμε,

    σ’ ευχαριστούμε σύντροφε ποιητή που μας έμαθες να αγαπάμε

    όχι ψεύτικα μα μ’ εκείνην την αγάπη

    που προσφέρει το αίμα της θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.

    Σ.Ι.Μ.

    You must be logged in to post a comment Login