Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το φάντασμα του Ραφαηλίδη…

07-03-2016

rafailidhs-basilhs

Ο τρόπος γραφής είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Η γραφή όταν δεν πρόκειται για έκθεση ιδεών, όπου γράφεις για να βαθμολογηθείς, τις περισσότερες φορές από κάποιον που πέρα από τυποποιημένες εκθέσεις ιδεών και μια πτυχιακή, δεν έγραψε ούτε δύο αράδες στη ζωή του, δεν μπορεί να μπει σε πλαίσια ή μπορεί και να μην μπει σε πλαίσια. Καθορίζεται από τις εμπειρίες, τα ερεθίσματα, τα βιβλία και το είδος των βιβλίων, τις εφημερίδες και το είδος των εφημερίδων, τα περιοδικά και το είδος των περιοδικών, τις δραστηριότητες και το είδος των δραστηριοτήτων που ο κάθε επίδοξος συγγραφέας ενός άρθρου ή ενός διηγήματος ή μιας νουβέλας ή ενός μυθιστορήματος, ήρθε σ’ επαφή, καθώς και από τον τρόπο της αφομοίωσής τους. Η γραφή του καθενός έχει να κάνει όμως πάνω απ’ όλα με τους συγγραφείς που αγάπησε περισσότερο από τους άλλους, γιατί όπως είναι πολύ φυσιολογικό ακόμα και ασυνείδητα η γραφή του ακολουθεί τα πατήματα εκείνων.

Ο κάθε ένας, λοιπόν, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής, όπως έχει κι έναν ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης. Ο τρόπος της γραφής του κρίνεται από όλον τον κόσμο και μπορεί σε κάποιους να αρέσει και σε κάποιους να μην αρέσει. Είναι θεμιτό να του γίνεται κριτική για τον τρόπο που γράφει, όπως είναι πολύ λογικό ο κάθε αναγνώστης να προτείνει στον γράφοντα μεθόδους με βάση τις δικές του εμπειρίες και τα δικά του ερεθίσματα. Είναι επίσης πολύ πιθανό χίλιοι διαφορετικοί άνθρωποι να έχουν πολλές χιλιάδες παρατηρήσεις για ένα κείμενο, όπως είναι επίσης λογικό αυτός που βάζει τη σκέψη του στο χαρτί να ακούει τις παρατηρήσεις. Από αυτές τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις θα κρατήσει τελικά αυτές που θέλει και θα τις ενσωματώσει στη γραφή του με τρόπο που να μην επηρεάζουν το ύφος του και την άποψή του για την γραφή, γιατί εάν άλλαζε το ύφος του ανάλογα με τις παρατηρήσεις που του γίνονταν τότε περισσότερο θα έμοιαζε με ταχυδακτυλουργό παρά με αρθρογράφο ή συγγραφέα.

Ο σεβασμός της γνώμης των αναγνωστών και η προσπάθεια αξιολόγησης της από αυτόν που κρίνεται είναι μια σπουδαία διαλεκτική διαδικασία, διότι εάν ο αρθρογράφος ή ο συγγραφέας μπορεί να ακούσει γνώμες με ανοιχτό μυαλό σίγουρα θα ωφεληθεί και ο ίδιος. Οπωσδήποτε όμως αυτός είναι που τελικά θα επιλέξει το ύφος της γραφής του. Ο αρθρογράφος ή ο συγγραφέας που σέβεται τον εαυτό του δεν θα αλλάξει το ύφος του για χάρη του εκδότη ή του αναγνώστη που θέλει κάτι πιο εύκολο για να τον καταλάβει ή, πολύ χειρότερα, για χάρη του κάθε διαχειριστή ομάδας σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος διαβάζει τον τίτλο και τις πρώτες τρεις λέξεις και αποφαίνεται με ύφος αρχισυντάκτη για το άρθρο, φτάνοντας όχι απλά να απορρίψει το άρθρο, αλλά και τον ίδιο τον αρθρογράφο. Το «πιο ευκολονόητο άρθρο», θυμίζει εκείνο το «κάτι πιο ανεβαστικό» που ακούν συνεχώς οι μουσικοί. Γιατί να γίνει το άρθρο ευκολονόητο και να μην προσπαθήσει ο αναγνώστης να καταλάβει κι ένα πιο δύσκολο άρθρο, ένα άρθρο με χιούμορ, ένα άρθρο ειρωνικό;! Κι αν το άρθρο το έγραφε ο Βασίλης Ραφαηλίδης με το γνωστό καυστικό χιούμορ του και την ειρωνεία του θα του ζητούσαμε να το αλλάξει γιατί είτε γίνεται προκλητικός, είτε αιρετικός, είτε ακαταλαβίστικος;!

Κι αν αυτός που γράφει προτιμάει την ειρωνεία του Ραφαηλίδη κι όχι την παράθεση στοιχείων του Νικόλα, θα τον κάψουμε. Δηλαδή θα πρέπει όλη η αρθρογραφία να έχει αρχή, μέση και τέλος όπως μια έκθεση ιδεών ή μια ανακοίνωση;! Σχολιάζοντας κάποια αναγνώστρια άσχημα ένα άρθρο, του οποίου φαινόταν ότι είχε διαβάσει μόνο τον τίτλο και τις τρεις πρώτες γραμμές και κληθείσα από άλλον αναγνώστη να το διαβάσει ολόκληρο επειδή το άρθρο έλεγε τα εντελώς αντίθετα πράγματα από αυτά που εκείνη κατάλαβε, γιατί απλούστατα ήταν ειρωνικό, αυτή απάντησε ότι ορισμένα πράγματα δεν τα λες ούτε για ειρωνεία! Το δυστύχημα ήταν ότι η συγκεκριμένη αναγνώστρια δεν ήταν οπαδός του Άνθιμου, γιατί στην περίπτωση αυτή θα δικαιολογούνταν οι αφορισμοί!

Επειδή και η συγκεκριμένη γραφή προσπαθεί να γίνει άρθρο και δεν είναι κοινωνιολογική προσέγγιση του τρόπου γραφής ενός αρθρογράφου ή συγγραφέα, θα καταλήξει με τον εξής τρόπο: Δουλειά του αρθρογράφου είναι να ανεβάσει το επίπεδο του αναγνώστη πολύ ψηλότερα από το σημείο που το θέλουν τα Μέσα Ενημέρωσης και το σύστημα παιδείας του καπιταλισμού, προκειμένου να μπορούν με ευκολία να χειραγωγούν τον λαό. Αυτή είναι και η δουλειά του λογοτέχνη και του καλλιτέχνη που σέβεται τον εαυτό του. Τέλος μεταξύ του δυσκολονόητου συγγραφέα του Ρασκόλνικοφ και του φέρελπι ευκολονόητου συγγραφέα του Μήτρου, που προκειμένου να πουλήσει το βιβλίο του, τον βάζει να «σπρώχνει» μια γίδα, ο γράφων προτιμά τον «τρελό» τον Ρώσο θέλεις να μην τον αντέχει κανένας άλλος πάνω στη γη!

Νάβις

You must be logged in to post a comment Login