Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Στα σύνορα της απανθρωπιάς…

28-11-2015

Στον καταυλισμό προσφύγων της Ειδομένης

prosfyges-pame-eidomenh-7

Αφήνουμε πίσω μας  τον ωραίο δήμο Κορδελιού – Ευόσμου με τις αστυνομικές  πικάντικες ιστορίες, που τον έκαναν πρώτο θέμα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πάσης φύσεως και κατευθυνόμαστε βόρεια! Δεν αναζητούμε στοιχεία για το επεισόδιο της πλατείας του Ευόσμου, άλλωστε τόσες ιστορίες, σχετικές και άσχετες, έγραψαν τοπικά και πανελλήνια μέσα. Θα μείνουμε για μία ακόμα φορά εκτός κλίματος, αρνούμενοι να παραστήσουμε τους ντεντέκτιβ, αρνούμενοι να ασχοληθούμε με περιστατικά που δεν αφορούν το σύνολο της κοινωνίας, ούτε του Ευόσμου, ούτε του Κορδελιού, ούτε πολύ περισσότερο της Ελληνικής, τα οποία τεχνητά πασάρονται ως ειδήσεις, λες και τελείωσαν οι πραγματικές ειδήσεις! Κατευθυνόμαστε βόρεια, με καρδιά σφιγμένη, ξέροντας ότι αυτό που θα αντιμετωπίσουμε δεν έχει καμία σχέση με τις εικόνες που λανσάρουν τα ίδια ΜΜΕ που ασχολούνται με την πλατεία του Ευόσμου!

prosfyges-pame-eidomenh-2

Το καραβάνι της ανθρωπιάς με λεωφορεία γεμάτα Λακεδαιμονίους και  με φορτηγά γεμάτα ρούχα, τρόφιμα, κουβέρτες, υπνόσακους και παιχνίδια, προπορεύονται! Λίγο πριν το συνοριακό φυλάκιο των Ευζώνων στρίβουμε αριστερά για την Ειδομένη και εκεί αρχίζουμε να συναντούμε τους πρώτους πρόσφυγες τυλιγμένους σε κουβέρτες, να περιφέρονται μακριά από τον καταυλισμό των προσφύγων! Αργότερα θα μάθουμε ότι η κύρια αναζήτησή τους είναι τα ξύλα! Κατεβαίνουμε από τ’ αυτοκίνητα και αμέσως αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά! Αφήσαμε τη Θεσσαλονίκη στις 10 η ώρα το πρωί με θερμοκρασία πάνω από τους 15 βαθμούς Κελσίου και βρήκαμε στην Ειδομένη τη θερμοκρασία, μία ώρα μετά, κάτω από τους 10 βαθμούς! Το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν το πώς περνούν οι πρόσφυγες το βράδυ και αυτή η σκέψη, μας ήρθε ακόμα πιο έντονη όταν φεύγαμε, στη 1 το μεσημέρι και τη θερμοκρασία αντί ν’ ανέβει, να έχει πέσει στους 7 βαθμούς, εξ ου και η αναζήτηση των ξύλων που αναφέραμε πριν και μάλιστα όχι σε δάσος, αλλά σε κάμπο που τα ξύλα είναι δυσεύρετα!

prosfyges-pame-eidomenh

Οι πρόσφυγες παρατηρούν από μακριά, εκτός κάποιους περίεργους που πλησιάζουν για να δουν τι θέλει τόσος κόσμος στα σύνορα! Με μία πρώτη ματιά αντιλαμβάνεσαι το χάλι που επικρατεί σ’ αυτόν τον περίεργο καταυλισμό στα σύνορα της απανθρωπιάς! Δύο χιλιάδες άνθρωποι που δεν τους αφήνουν να διαβούν τα σύνορα για να πάνε στις χώρες προορισμού τους. Βλέμματα ταλαιπωρημένων ανθρώπων, σφιγμένα, επιφυλακτικά, παιδάκια να ακολουθούν τη μοίρα των γονιών τους αγόγγυστα, αποφασιστικότητα και φόβος συνάμα για την κατάληξη της περιπέτειάς τους, ανασφάλεια μαζί κι ελπίδα γιατί αυτοί μπορεί να βρίσκονται σ’ αυτά τα σύνορα της απανθρωπιάς, αλλά είναι τουλάχιστον ζωντανοί, δεν άφησαν τα κόκκαλά τους στη θάλασσα του θανάτου, στο Αιγαίο μας! Και τώρα κοιτούν, από μακριά οι περισσότεροι, όλο αυτό το πλήθος που κατέφθασε να ενωθεί μαζί τους εκεί στα σύνορα! Στέκονται ολόγυρα Άνθρωποι! Βρίσκονται στην ανάγκη! Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν, είναι ακραίες! Στέκονται όμως καρτερικά! Κάποιοι έχουν λυγίσει! Ζητιανεύουν! Ντρέπονται μα ζητιανεύουν ένα τσιγάρο, ένα μπουκαλάκι νερό! Ντρέπονται αυτοί, αντί να ντρέπονται τα πολιτισμένα καρναβάλια που ρήμαξαν τις χώρες τους για να κατασπαράξουν τα πετρέλαια, τους υδρογονάνθρακες και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους! Τα πολιτισμένα καρναβάλια, οι κανίβαλοι που τρέφονται με τις σάρκες των ανθρώπων, εξωθώντας τους στα άκρα, εξωθώντας τους στα σύνορα της απανθρωπιάς! Τα πολιτισμένα καρναβάλια που περίοπτη θέση ανάμεσά τους κατέχει ο «Ελπίδας», ο επονομαζόμενος και «Λουλουδάς», που απ’ όταν έγινε κυβερνήτης ξέχασε αυτά που είχε τάξει στο λαό του, ξέχασε κι αυτά που έταξε στους κυνηγημένους πρόσφυγες!

prosfyges-pame-eidomenh-5

Ξετυλίγονται οι σημαίες του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου και της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος! Κυματίζουν ψηλά όπως στη διαδήλωση! Όπως στην απεργία που πέρασε και σ’ αυτήν που θα έρθει! Όπως στους αγώνες, αυτούς που αφήσαμε πίσω και αυτούς που μέλλεται να έρθουν! Ψηλά όπως κυματίζουν οι ταξικές σημαίες στην αντάρα της μάχης, απέναντι από τις κάνες και τα κανόνια των εχθρών, των ίδιων εχθρών που ξεσπίτωσαν όλο αυτό το καραβάνι των προσφύγων! Κινητικότητα αρχίζει ανάμεσα στους πρόσφυγες! Πλησιάζουν, ρωτούν, θέλουν να μάθουν τι συμβαίνει! Ποιοι είναι αυτοί που ήρθαν σημαίες κρατώντας;! Ακούμε πίσω μας μία γιατρό από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να ρωτάει στα Αγγλικά κάποιο «όργανο» από πού έρχονται όλοι αυτοί, τι είναι! Το «όργανο» το σκέφτεται και της απαντάει από τον «ΣΥΡΙΖΑ»! Τον ξαναρωτάει! Φαίνεται δύσπιστη!  Τη φωνάζω κοντά μου! Είναι αλήθεια από τον «ΣΥΡΙΖΑ», με ρωτά με τρόπο που έδειχνε πως μάλλον δεν πίστεψε το «όργανο»! Είναι κομμουνιστές, της απαντώ! Δεν έχουν καμία σχέση με τον «Ελπίδα»! Με ευχαριστεί καμία δεκαριά φορές λες και πήρε την πιο σημαντική πληροφορία της ζωής της! Μια κοντούλα κοπέλα 35 περίπου χρονών, που εκείνο το χαμόγελο της, στο άκουσμα ότι ήρθαν οι Λακεδαιμόνιο, δεν θα το ξεχάσω ποτέ!

prosfyges-pame-eidomenh-4

Γύρω μας πλέον έχουν μαζευτεί εκατοντάδες πρόσφυγες! Τα πρόσωπα δεν είναι πια σφιγμένα, είναι χαμογελαστά! Δεν είναι μόνο ότι ξέρουν για τα φορτηγά, τα γεμάτα με εφόδια, είναι κι εκείνες οι σημαίες της αλληλεγγύης που ψηλά κυματίζουν, κόντρα στα προστάγματα των καιρών, κόντρα στο ρεύμα και φωνάζουν στους πρόσφυγες  ότι δεν είναι μόνοι τους! Οι σημαίες μας! Οι σημαίες του ταξικού κινήματος! Αυτές που σ’ ολόκληρο τον κόσμο όχι απλά δεν υπεστάλησαν, αλλά όλο και ψηλότερα να κυματίζουν συνεχίζουν! Τους μιλάει ο τηλεβόας! Στις πρώτες κουβέντες οι πρόσφυγες ξεσπούν σε ζητωκραυγές, σαν και κάποιος να τους είπε ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματά τους μονομιάς! Είχα απομακρυνθεί φωτογραφίζοντας τον καταυλισμό! Στο άκουσμα των ζητωκραυγών επιστρέφω για να καταλάβω τι γίνεται! Οι φωνές και τα χειροκροτήματα δεν σταματούν! Φτάνω επιτέλους κοντά! Ο τηλεβόας ακούγεται ξανά! Ξεσπούν σε νέες ζητωκραυγές! Ο Νίκος τους απευθύνει μήνυμα ταξικής αλληλεγγύης μιλώντας αραβικά, μιλώντας στη γλώσσα των περισσοτέρων από αυτούς και αυτοί ξεσπούν σε ζητωκραυγές, γιατί στα σύνορα της απανθρωπιάς και της ντροπής, δεν τους έχουν ξεχάσει όλοι! Οι Λακεδαιμόνιοι είναι εκεί και τους μιλούν στη γλώσσα τους!

prosfyges-pame-eidomenh-6

«Ψηλά το κεφάλι! Η ταλαιπώρια σας, η δυστυχία σας, ο κατατρεγμός σας έχουν όνομα κι αυτό είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ! Ψηλά το κεφάλι! Εμείς είμαστε προλετάριοι! Έχουμε υποχρέωση απέναντι στην τάξη μας, απέναντι στα παιδιά μας, να μην αποδεχτούμε το δίκιο του ισχυρού! Το δίκιο του «καρχαρία» που μας λιανίζει όλους, εκμεταλλευόμενός μας είτε σαν πρόσφυγες, είτε σαν γηγενείς! Όπου και να βρεθούμε, απανταχού της γης, προλετάριοι θα είμαστε! Κι αυτό πρέπει να το έχουμε καλά στο μυαλό μας! Εμείς παράγουμε τον πλούτο και τα παράσιτα οι καπιταλιστές τον καρπώνονται! Εμείς ψοφάμε από την πείνα και την δυστυχία, ενώ παράγουμε του κόσμου τα αγαθά κι εκείνοι δεν έχουν άλλα σεντούκια για να αποθηκεύσουν το χρυσό που μας κλέβουν! Γι’ αυτό, αυτόν τον πλούτο πρέπει να τον πάρουμε στα χέρια μας! Μας ανήκει! Γιατί εμείς πρέπει να πάρουμε την εξουσία!»

prosfyges-pame-eidomenh-3

Ο τηλεβόας μέσα σε ζητωκραυγές απευθύνεται για τελευταία φορά στους ταλαιπωρημένους: «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε»! Στα σύνορα της απανθρωπιάς οι πρόσφυγες κατευθύνονται στα φορτηγά με τα τρόφιμα, τα ρούχα, τις κουβέρτες, τα παιχνίδια, την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και την ΑΝΘΡΩΠΙΑ

Νάβις

You must be logged in to post a comment Login