Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Υβριστές, τραμπούκοι, γελοίοι και δειλοί ή με άλλα λόγια Έλληνες Κομμουνιστές

20-11-2015

kaisarianh-ektelesh-prwtomagia

Ένα θρασίμι, άλλο από αυτό που τόλμησε να καταθέσει τα βρώμικα λουλούδια του στον Τύμβο των ηρώων της Καισαριανής και να λερώσει τη μνήμη τους, συνεταιράκι όμως του «λουλουδά» του επονομαζόμενου κι «Ελπίδα», έπιασε στο βρώμικο στόμα του τους 200 για να βρωμίσει ότι μπόρεσε ν’ αφήσει καθαρό ο συνέταιρός του στη σφαγή του Ελληνικού λαού.

Υβριστές, τραμπούκοι, γελοίοι, δειλοί ή με άλλα λόγια Έλληνες Κομμουνιστές! Αυτό είπε ο τρισάθλιος χασάπης του Ελληνικού λαού! Έπιασε στο στόμα του τους νεκρούς της Καισαριανής, του Μεσόβουνου, του Κάστρου του Υμηττού, των εκατοντάδων τόπων θυσίας, που οι γελοίοι Έλληνες Κομμουνιστές έδωσαν απλόχερα τη ζωή τους για να λευτερωθεί αυτός ο τόπος από τον κατακτητή κι όχι για να μπορεί ο κάθε υπηρέτης της σαπίλας του καπιταλισμού, ο κάθε ψυχοβγάλτης του Ελληνικού λαού, τον δημοκράτη παριστάνοντας, να βρίζει τον Μπελογιάννη και τον Άρη, την Ηλέκτρα και τον Ναπολέοντα, τον Κιοκμενίδη και τον Αργυριάδη, τον Πέτρο και τον Χρηστάκι, με τόσο χυδαίο μάλιστα τρόπο.

Καμία απάντηση δεν αξίζει στον γελοίο τυμβωρύχο, παρά εκείνο το «γελοίο» ποίημα, του «γελοίου» ποιητή της «γελοίας» εργατιάς, Κώστα Βάρναλη, γραμμένο για τους «γελοίους» Έλληνες Κομμουνιστές της μάντρας της Θυσίας, εκείνους τους υβριστές και δειλούς!

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1944

Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα

με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη,

όποιος και να σαι, όθε και να σαι κι ό,τι — άνθρωπος να σαι!

Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος,

φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις

τον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος!

Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.

Σ’ αφτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο.

Είτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κ’ έξω

(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)

που αράδειασε πα στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένους

και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος,

όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παληκάρια.

Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,

μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.

Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους

κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος.

Κ’ είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κ’ έξω.

Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα.

Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουν

κι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους,

δεν είναι που τη μάνα τους τη μάβρη ανανογιούνται

παρά που τους προδώσαν απορίματα δικά μας.

Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες,

που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν,

και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν!

Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους!

Απ’ τα ιερά τους κόκκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,

θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κ’ η λεφτεριά του ανθρώπου.

Κ’ είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι.

Νάβις

You must be logged in to post a comment Login