Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το «κερασάκι» του «αντινεοφιλελευθερισμού»

12-10-2015

skitso-kefalaio-fileleytherismos-sosialdhmokratia

Στην πρώτη συνεδρίαση του κυβερνητικού συμβουλίου ο Αλ. Τσίπρας κατήγγειλε τη «νεοφιλελεύθερη συνταγή που θέλει να θεμελιώσει την όποια οικονομική ανάπτυξη πάνω σε κοινωνικά ερείπια, πάνω στη διάλυση της αγοράς εργασίας, την εξαφάνιση της μικρής παραγωγής, εμείς εισηγούμαστε (…) να μπει η πολιτική στο τιμόνι, ώστε (…) να μπουν οι βάσεις για ένα νέο οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο (…) ώστε να στηριχτεί η ανταγωνιστικότητα και άρα η εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας».

Η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ ανασύρουν απ’ το ράφι το «παραμύθι» του «αντινεοφιλελευθερισμού», που το έχουν μάθει νεράκι απ’ την πολλή χρήση. Το αφηγούνται μάλιστα στο λαό την ώρα που εφαρμόζουν τέτοια πολιτική διαχείρισης, όπως αυτή αποτυπώνεται στο τρίτο μνημόνιο που φέρει φαρδιά – πλατιά την υπογραφή τους. Σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, για την κρίση φταίει ο νεοφιλελευθερισμός, για τα αντιλαϊκά μέτρα οι «ιδεοληπτικές εμμονές των ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού» κ.λπ. κ.λπ.

Εν ολίγοις, ο νεοφιλελευθερισμός φταίει ως και για το προπατορικό αμάρτημα, αλλά όχι ο καπιταλισμός. Η μορφή διαχείρισης του συστήματος και όχι το ίδιο το σύστημα, στου οποίου τις ανάγκες αυτή ανταποκρίνεται.

Στην πραγματικότητα, ως νεοφιλελευθερισμό ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση αφορίζουν τη σημερινή περιοριστική πολιτική, αξιώνοντας χαλάρωσή της ώστε να βοηθηθεί η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Σε ό,τι αφορά τα αντιλαϊκά μέτρα, γνωρίζουν καλά πως αυτά δεν επηρεάζονται από αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης, παραμένουν αναλλοίωτα και διαρκώς ογκούμενα. Ούτε μία στιγμή άλλωστε η κυβέρνηση δεν αποκήρυξε τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, αντιθέτως διαβεβαιώνει για την αποφασιστικότητά της να τις φτάσει μέχρι τέλους. Αυτές άλλωστε δεν είναι το αποτέλεσμα μιας συγκυριακής κυριαρχίας των όποιων νεοφιλελεύθερων δυνάμεων, αλλά συνιστούν απάντηση στις εσωτερικές ανάγκες του καπιταλισμού. Γι’ αυτό και η πολιτική αυτή εφαρμόζεται τις τελευταίες δεκαετίες, με τη μια ή την άλλη μορφή, απ’ όλες τις κυβερνήσεις.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση ο Αλ. Τσίπρας εισηγείται «αντινεοφιλελεύθερα μέτωπα», απευθυνόμενος αφενός στο πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, που θέλει να υπηρετήσει πιο ενεργά την επιδίωξή της για ανάκαμψη κερδών, κυρίως στη σοσιαλδημοκρατία, αφετέρου στο λαό υποδεικνύοντάς του νέα «σκιάχτρα» για αντίπαλο, βγάζοντας τον πραγματικό απ’ το κάδρο. Οι «αντινεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις, διαχειρίσεις κ.λπ., δεν απάλλαξαν κανένα λαό απ’ τα βάσανά του. Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, εφάρμοσαν πολιτική στα μέτρα των «μεγαλοκαρχαριών», αφού ο καπιταλισμός και οι νομοτέλειές του δεν καταργούνται με πολιτικές αποφάσεις και διατάγματα, ακόμα κι αν υπήρχε τέτοια πρόθεση.

Η «αντινεοφιλελεύθερη» πολιτική διεξόδου αποδείχθηκε από όλη την πείρα προηγούμενων δεκαετιών στην καλύτερη περίπτωση μια αυταπάτη, εφάμιλλη του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», που εμποδίζει τη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων.

You must be logged in to post a comment Login