Κοντεύουν δύο χρόνια από το Σεπτέμβρη του 2013 που οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ τέθηκαν σε διαθεσιμότητα αντιμετωπίζοντας το φάσμα της απόλυσης. Κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι όλο αυτό τον καιρό ανάμεσα στον καθημερινό αγώνα αυτών των γυναικών, διεκδικώντας το δικαίωμά τους στη δουλειά, στις δικαστικές αποφάσεις και στις προεκλογικές ανάγκες της «αριστερής» αντιπολίτευσης.

Ερωτήσεις επί ερωτήσεων του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή -όταν ήταν στην αντιπολίτευση- για την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων καθαριστριών.

Ούτε το «κόκκινο γάντι των καθαριστριών» δεν έμεινε έξω από τις σκοπιμότητες για την ανάδειξη του φιλεργατικού προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Βαρουφάκης, αναφερόμενος στο θέμα των καθαριστριών, είπε ότι το θέμα είναι «υψίστης συμβολικής και ουσιαστικής σημασίας και θα επιλυθεί». Οι καθαρίστριες θα επαναπροσληφθούν, με βάση διάταξη που περιέχεται στο νομοσχέδιο που θα κατατεθεί και η οποία θα προβλέπει την επαναφορά των οργανικών τους θέσεων, στις οποίες θα επιστρέψουν.

Τελικά, η κυβέρνηση κορόιδεψε ξεκάθαρα τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών και όχι μόνο αυτές: Στο νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή όχι μόνο δεν επαναπροσλαμβάνει όλες τις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, αλλά και 300 από αυτές που ήταν με μηνιαία σύμβαση δεν τις επαναπροσλαμβάνει. Στις υπόλοιπες καθαρίστριες (595) ικανοποιεί εν μέρει τα αιτήματά τους αφού δηλώνει πως θα τις επαναπροσλάβει ως ελαστικά εργαζόμενες με 4ωρο, με μισή δουλειά, μισή ζωή και δικαιώματα, σε προσωποπαγή και όχι οργανική θέση.

Τελικά, αποδεικνύεται ότι το δίκιο του αγώνα των εργαζομένων δεν κρίνεται στα δικαστήρια, ακόμη και στον Άρειο Πάγο. Επιλύεται με τη μαζική και οργανωμένη πάλη του λαού, για να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική και να εξασφαλιστεί το δικαίωμα στη μόνιμη και αξιοπρεπή δουλειά, για όλους τους ανέργους και απολυμένους.