Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το τοπίο πρέπει να «ξεθολώσει»

09-12-2014

ÁÈÇÍÁ-ÐÑÏÅÄÑÉÊÏ ÌÅÃÁÑÏ. (EUROKINISISI-ÃÉÙÑÃÏÓ ÊÏÍÔÁÑÉÍÇÓ)

«Θα είναι 180», «θα είναι 121», «μήπως είναι 177 και 118»; «Είναι αποστάτες», «πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές ή αργότερα»; «Θα παραταθεί ή όχι το μνημόνιο»; Και το αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι συνεχίζεται, θολώνοντας το τοπίο.

Βεβαίως, όλα αυτά τα ερωτήματα για το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τα στελέχη του έχουν ουσία, γιατί αφορούν διεργασίες και ανακατατάξεις που συντελούνται στο εσωτερικό του με στόχο την αναμόρφωσή του, τη διαμόρφωση νέων συμμαχιών που θα διεκδικήσουν τη διακυβέρνηση.

Είναι, όμως, αποπροσανατολιστικά για το λαό, που καλείται στη γωνιά του, στον καναπέ του να παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις τρομοκρατημένος για την «πολιτική αστάθεια», ή αυτοαπατώμενος ότι η κυβερνητική εναλλαγή κάτι θετικό θα φέρει γι’ αυτόν, όταν είναι δεδομένο ότι η αντιλαϊκή πολιτική θα είναι εδώ είτε παραταθεί είτε όχι το μνημόνιο.

Στο υπόβαθρο, όμως, όλης αυτής της αντιπαράθεσης βρίσκεται η από κοινού στήριξη ενός δρόμου ανάπτυξης φύσει αντιλαϊκού, που προϋποθέτει τσακισμένα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, υποβαθμισμένες ανάγκες, ζωή με ψίχουλα, μισο-ανεργία και μισο-εργασία για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Αυτός είναι ο δρόμος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των διεθνών αντιλαϊκών συμμαχιών, δρόμος χίλιες φορές περπατημένος και σε φάση ανόδου της οικονομίας, και σε φάση κρίσης, και σε φάση ανάκαμψης

Το ζητούμενο των αντιπαραθέσεων στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα είναι το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο. Αν πρέπει να συνεχιστεί η σημερινή διαχείριση με παραλλαγές ή αν θα πρέπει να αλλάξει το μείγμα, με ποια μέσα θα πρέπει να εξασφαλίζεται η λαϊκή – εργατική συναίνεση κ.ά. Αυτά, άλλωστε, είναι τα ζητήματα, στα οποία δίνουν, τόσο συγκυβέρνηση όσο και αξιωματική αντιπολίτευση, εξετάσεις στους ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και στους συμμάχους τους σε ΕΕ και ΗΠΑ, διεκδικώντας ο καθένας για λογαριασμό του αυτόν το ρόλο.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ούτε με την απάθεια, το συμβιβασμό την αναμονή λύσεων από τα πάνω, ούτε βεβαίως με το εργατικό – λαϊκό κίνημα σε ρόλο κομπάρσου στο έργο που λέγεται «ανάδειξη της «αριστεράς» σε κυβέρνηση».

Απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο με τη συσπείρωση των εργαζομένων στα σωματεία, στα συνδικάτα τους, στους φορείς του εργατικού – λαϊκού κινήματος, μαζικοποιώντας τους, δυναμώνοντας την ταξική κατεύθυνση, τον προσανατολισμό συνολικής αντιπαράθεσης με τη στρατηγική των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και όχι με τις διαχειριστικές εκδοχές της.

You must be logged in to post a comment Login