Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το καλοκαίρι της πίκρας μας (viii)

26-10-2014

antartissa

Την άνοιξη που ο χειμώνας παρατάθηκε,

η γριά τοκογλύφα συνέχισε να συνθλίβει τα κεφάλια των πεινασμένων.

Ο αέρας έγινε πιο ψυχρός

και οι στρατιές των πεινασμένων χάνονταν στην ομίχλη.

Στο καραούλι λιγοστεύαμε,

γιατί λιγοψυχία επικράτησε στις γραμμές μας.

Οι παγωμένες όμως νύχτες και τα χνώτα των λιγόψυχων που έλειψαν

μεγάλωναν τα όνειρά μας και τα ψήλωναν ίδια βουνά.

Το τσεκούρι του Ρασκόλνικα έσταζε αίμα

από τα συντριμμένα κεφάλια

της γριάς τοκογλύφας και της αθώας Λιζαβέττας.

Της Λιζαβέττας που μπαινόβγαινε στο σπίτι της γριάς τοκογλύφας,

με καρτερικότητα υπομένοντας τους εξευτελισμούς και τα βάσανα

που η γριά την υπέβαλλε

ανοίγοντας την όρεξη της τοκογλύφας να κατασπαράξει κι εμάς,

επιτρέποντάς της, πριν απ’ αυτό,

να διαμελίσει τις ψυχές των παιδιών μας.

Το χέρι μας, όλο και πιο συχνά, προεκτεινόταν σε τουφέκι.

Το χειμώνα αυτό στα καραούλια

παγώσαμε από το ψύχος και το θανατικό.

Τα πανωφόρια μας τα δώσαμε ενέχυρο στους τοκογλύφους,

άλλωστε δεν τα χρειαζόμασταν πια,

γιατί τα τουφέκια, που τα φώτιζε το άστρο της ζωής,

ζέσταιναν την ψυχή μας.

Σ.Ι.Μ.

(συνεχίζεται)

You must be logged in to post a comment Login