Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το καλοκαίρι της πίκρας μας (ii)

05-08-2014

Πετρώσαμε στα καραούλια

κι από την πείνα ξεχάσαμε

τα άδεια από όπλο χέρια μας.

Κρυβόμασταν από τους χωροφύλακες και τους κλητήρες.

Όταν χαμογελαστοί ξετρυπώναμε για να διαδηλώσουμε,

ελπίζαμε ο ήλιος να σαρώσει τις καρδιές μας

και να γεννηθεί ο κόσμος που ονειρευόμασταν.

Ήταν οι μόνες μέρες που έβγαινε ο ήλιος,

ήταν οι μόνες μέρες που το χιόνι δεν έπεφτε πυκνό και μαύρο.

Εκεί την ώρα της διαδήλωσης

έπιανε ο ένας τον άλλον σφιχτά,

γιατί το πόδι παραπατούσε από την πείνα,

το κορμί έτρεμε από την ταλαιπώρια,

μα η ψυχή ζεσταινότανε από τη συγχρονισμένη φωνή των συντρόφων.

Τότες μέσα στις αλυσίδες που έφτιαχναν τα χέρια μας

τσακίζοντας τα δεσμά της σκλαβιάς του θεριού,

η ψυχή μας φωτοβολούσε και γίνονταν μία,

ανεβαίνοντας πάνω από εμάς και τραβώντας μπροστά μας,

γιγαντώνοντας το απαξιωμένο απ’ την κοινωνία,

μα κι από εμάς τους ίδιους γονατισμένο μας κορμί

και δείχνοντας το δρόμο του αγώνα

του ωραίου, του ιδανικού, του συλλογικού.

Την ώρα εκείνη βίωμα γινότανε μοναδικό

πως το υψηλότερο ιδανικό,

ήταν ο αγώνας για την απελευθέρωση,

όχι την μάταιη προσωπική,

μα όλων των σκλάβων που πατούν αυτήν τη γη.

Σ.Ι.Μ.

(συνεχίζεται)

You must be logged in to post a comment Login