Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το παιχνίδι του θανάτου

25-07-2014

Όταν ήμασταν παιδιά, από το δημοτικό ακόμα, ξεκινούσαμε μεγάλους καβγάδες για ψήλου πήδημα, καβγάδες που άλλοτε έμεναν στην λογομαχία και άλλοτε κατέληγαν στις γροθιές και στις κλοτσιές. Εγώ δεν έπαιρνα μέρος σ’ αυτήν την τελευταία φάση και έτσι απέφευγα και τις προηγούμενες, άλλωστε κάθε φορά που πήγαινα να συμμετάσχω στις κλοτσιές έφευγαν οι υπόλοιποι και η τελευταία φάση του παιχνιδιού χαλούσε!! Τις περισσότερες φορές οι καβγάδες αυτοί είχαν ως αφορμή τα αθλητικά. Θυμάμαι ότι η συντριπτική πλειονότητα ήμασταν με τον ΠΑΟΚ αλλά παρ’ όλα αυτά οι καβγάδες στήνονταν εύκολα με τους λίγους οπαδούς των άλλων ομάδων αλλά ακόμα και μεταξύ μας!! Όταν δεν βρίσκαμε αφορμή τις συλλογικές προτιμήσεις, βρίσκαμε άλλες αφορμές για καβγά!! Για παράδειγμα ποιος ήταν ο καλύτερος ξένος παίχτης ή ο καλύτερος ξένος προπονητής ή ο καλύτερος καλαθοσφαιριστής κτλ. Μια απ’ αυτές τις φορές που ψάχναμε αφορμή για καβγά ξεκινήσαμε μια συζήτηση για το ποιος ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας όλων των εποχών. Ο Σουμάχερ πετάχτηκε ένας. Ο Ντασάεφ είπε κάποιος άλλος. Μήπως είσαι κομμουνιστής, αναρωτήθηκε ένας τρίτος. Γιατί, ανταπάντησε ο προηγούμενος, επειδή λέω την αλήθεια; Δεν ξέρετε από ποδόσφαιρο, πετάχτηκε ένας άλλος συμμαθητής μου, ο καλύτερος τερματοφύλακας ήταν ο Λεβ Γιασίν γιατί ήταν ο μόνος τερματοφύλακας που κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου παίχτη σε μεγάλη διοργάνωση και ήταν ο πρώτος που πάσαρε την μπάλα με το χέρι. Με κοίταξαν, βλέπεις ο πατέρας μου ήταν ποδοσφαιριστής!! Δεν θυμάμαι γιατί αλλά ο μεγαλύτερος τερματοφύλακας ήταν ο Τρούσεβιτς. Νομίζω ότι το έλεγε ο πατέρας μου αλλά δεν θυμάμαι γιατί!! Το βλέμμα των συμμαθητών μου έδειχνε ότι δεν τον ήξεραν καν, πρώτη φορά τον άκουγαν, αλλά για να αποφύγουν την σύρραξη μαζί μου σκόρπησαν.

Μετά το αντικομμουνιστικό μνημόνιο και τις εκθέσεις περί «πολιτισμού» που στόχευαν στην ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό, τη σκυτάλη παίρνει αυτή τη φορά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με μια πρόταση που κατατέθηκε μέσω γραπτής δήλωσης από πέντε ευρωβουλευτές, τον Βρετανό, Christopher Beazley (ΕΛΚ), την Εσθονή Marianne Mikko (ΣοOlαλlOtlκή Ομάδα), την Ουγγαρέζα Zita Gurmai (Σοσιαλιστική Ομάδα), τον Γερμανό Alexander Alvaro (φιλελεύθερος) και τη Λιθουανή Inese Vaidere (Ενωση για την Ευρώπη των Εθνών), αποδεικνύοντας ότι χριστιανοδημοκράτες, «σοσιαλιστές», φιλελεύθεροι και εθνικιστές, επιχειρούν μια συντονισμένη προσπάθεια να δηλητηριαστούν οι νέες γενιές και να παραγραφούν τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, στη διάρκεια της Ιστορίας … Η Δήλωση που υπογράφεται από 409 ευρωβουλευτές, εισηγείται να «ανακηρυχτεί η 23η Αυγούστου, Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα των Εγκλημάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού» και δεδομένου ότι συγκεντρώνει πάνω από το 50% των υπογραφών των μελών του Ευρωκοινοβουλίου, κατατέθηκε και προετοιμάζει το έδαφος για την ένταση της αντικομμουνιστικής εκστρατείας της ΕΕ. Το κείμενο υπογράφουν και οι Έλληνες ευρωβουλευτές, της ΝΔ Εμμανουήλ Αγγελάκας και Νικόλαος Βακάλης, του ΛΑ.Ο . Σ. Γεώργιος Γεωργioυ, αλλά και ο Κύπριος ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Ιωάννης Κασουλίδης, ενώ αναμένεται και η θέση που θα πάρουν τα κόμματα αυτά σε πιο «δραστικές» αποφάσεις, καθώς το κείμενο φέρει τη σφραγίδα δημιουργίας τεσσάρων πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου …

Οι συντάκτες της δήλωσης αναφέρουν ότι «στόχος της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα των Εγκλημάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού θα πρέπει να είναι η διατήρηση της μνήμης των θυμάτων των μαζικών εκτοπίσεων και εξοντώσεων, και ταυτόχρονα, η εδραίωση της δημοκρατίας καθώς και η ενίσχυση της ειρήνης και της σταθερότητας στην ήπειρό μας», προσθέτοντας ότι «οι μαζικές εκτοπίσεις, οι δολοφονίες και οι υποδουλώσεις που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο των επιθέσεων του σταλινισμού και του ναζισμού, εμπίπτουν στην κατηγορία των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας για τα οποία δεν ισχύουν οι νόμιμες παραγραφές, βάσει του διεθνούς δικαίου».

Το κείμενο διαπιστώνει ακόμα ότι «η επιρροή και η σημασία του σοβιετικού καθεστώτος και της σοβιετικής κατοχής για τους πολίτες των μετακομμουνιστικών κρατών, παραμένουν ελάχιστα γνωστά», ενώ αναφέρει ότι το Σύμφωνσ Μοlοtoν – Ribbentrop της 23ης Αυγούστου 1939 μετοξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Γερμανίας χώρισε την Ευρώπη σε δύο σφαίρες επιρροής με μυστικά πρόσθετα πρωτόκολλα. Τέλος, υπογραμμίζεται ότι το πρόγραμμα «Ευρώπη για τους Πολίτες», που θεσπίστηκε από το Συμβούλιο, έχει καθιερώσει τη δράση «Ενεργός Ευρωπαϊκή Μνήμη», που στοχεύει να εμποδίσει οποιαδήποτε επανάληψη των εγκλημάτων του ναζισμού και του σταλινισμού.

Κίεβο 1941. Η πείνα, η εξαθλίωση αλλά και οι εκτελέσεις σε καθημερινή βάση είναι η πραγματικότητα στην ουκρανική πόλη που στενάζει κάτω από το ζυγό των ναζί, ενώ η Επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κατά την κατάκτηση του Κιέβου οι ναζί πιάνουν περίπου 630.000 αιχμαλώτους ανάμεσά τους και πολλούς αθλητές που ανήκουν στην ομάδα της Ντιναμό Κιέβου. Μιας ομάδας που είχε ιδρυθεί το 1927 από δυο νεαρούς Σοβιετικούς αξιωματικούς της αστυνομίας προκειμένου και στο Κίεβο (όπως και σε άλλες πόλεις) να υπάρχει παράρτημα του αθλητικού σωματείου Ντιναμό Κλαμπ που είχε ιδρύσει η Σοβιετική Αστυνομία. Μάλιστα, το γεγονός ότι οι περισσότεροι αθλητές αιχμάλωτοι ήταν αστυνομικοί έκανε τους ναζί να τους θεωρήσουν επικίνδυνους μπολσεβίκους και φυσικά έτυχαν … ειδικής μεταχείρισης. Όμως, η τύχη έπαιξε ένα καθοριστικό παιχνίδι. Ο επικεφαλής ενός αρτοποιείου που είχαν ανοίξει οι ναζί για τις ανάγκες του στρατού και δούλευαν Ουκρανοί εργάτες Γιόζεφ Κόρντιτς είχε μια απρόοπτη και καθοριστική συνάντηση. Ξαφνικά συνάντησε ένα πρωί σε άθλια κατάσταση από τις κακουχίες και τραυματισμένο από τον πόλεμο ίσως το μεγαλύτερο όνομα της προπολεμικής ποδοσφαιρικής Ντιναμό Κιέβου, τον τερματοφύλακά της. Αφού τον πήρε στο αρτοποιείο όπου ανάμεσα στους εργάτες υπήρχαν αρκετοί αθλητές της ομάδας του Κιέβου, η ιδέα της συγκρότησης μιας ποδοσφαιρικής ομάδας άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά στις αρχές του 1942. Ο τερματοφύλακας άρχισε να ψάχνει για πρώην συμπαίκτες που ίσως να είχαν επιζήσει της γερμανικής επιδρομής όπως και για υπόλοιπους γνωστούς του παίκτες από άλλες ομάδες. Σε λίγο καιρό είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί τόσο από την Ντιναμό όσο και από άλλους συλλόγους. Την ίδια εποχή, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ναζί στην πόλη και με τη βοήθεια ενός δοσίλογο υ του Ουκρανού εθνικιστή και πρώην ποδοσφαιριστή του Γκιόργκι Σφετσόφ επανέφεραν το ποδόσφαιρο στην πόλη δημιουργώντας παράλληλα και μια ομάδα τη Ρουχ. Ο Σφετσόφ προσπάθησε να πείσει όσους παίκτες ήταν στο αρτοποιείο και αποτελούσαν σπουδαία ονόματα του ποδοσφαίρου να ενταχθούν στην ομάδα κυρίως για προπαγανδιστικούς λόγους. Το γεγονός όμως ότι ήταν συνεργάτης των Γερμανών και οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της Ρουχ ήταν ομοϊδεάτες του δεν ενθουσίασε τους πρώην Σοβιετικούς ποδοσφαιριστές που με μπροστάρη τον τερματοφύλακα της Ντιναμό αρνήθηκαν και δημιούργησαν τον δικό τους σύλλογο που ονόμασαν FC START. Τον Ιούνη του 1942 ορίζεται η έναρξη του λεγόμενου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κιέβου με τον πρώτο αγώνα να είναι αυτός μεταξύ της Ρουχ και της START. Για τον δοσίλογο Σφετσόφ το παιχνίδι είναι ένα μεγάλο στοίχημα, προκειμένου να τιμωρήσει την άρνηση των σοβιετικών αθλητών αλλά και να γίνει πιο αρεστός στους ναζί εάν η Ρουχ νικούσε. Οι παίκτες της Ρουχ ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι. Άδειες από τις δουλειές τους, καλύτερο υλικό εξοπλισμό, οργανωμένη προπόνηση. Στην αντίπερα όχθη, οι παίκτες της START εκτός από τις μάλλινες φανέλες που κάπου είχαν βρει εγκαταλελειμμένες τίποτα άλλο οργανωμένο δεν είχαν. Ο καθένας ότι παπούτσια έβρισκε, προπόνηση στα διαλείμματα της δουλειάς (αφού το αρτοποιείο οι ναζί το ήθελαν ανοιχτό 24 ώρες). Όμως είχαν κάτι άλλο… Το πάθος να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους. Κάτι που φάνηκε στα λόγια του τερματοφύλακα λίγο πριν τον αγώνα, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες τόνισε στους συμπαίκτες του: «Δεν έχουμε όπλα να τους πολεμήσουμε. Θα παίξουμε με τα χρώματα της σημαίας μας. Οι φασίστες θα καταλάβουν ότι αυτό το χρώμα είναι ανίκητο». Και πραγματικά το τελικό σκορ 7-2 υπέρ της START μαρτυράει το τι έγινε στο γήπεδο. Και ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθησαν οι νίκες επί μιας ομάδας Ούγγρων στρατιωτών (συνεργάτες των Ναζί) με 6-2, μιας αντίστοιχης Ρουμάνων στρατιωτών (επίσης συνεργάτες) με 11-0 και μιας επίλεκτης του γερμανικού στρατού με 6-0. Οι νίκες της START είχαν πάρει μια μορφή αντίστασης, αφού οι κάτοικοι του Κιέβου έβλεπαν με αυτόν τον τρόπο την αμφισβήτηση των κατακτητών. Από την άλλη, οι ναζί και ντόπιοι συνεργάτες είχαν αρχίσει να θορυβούνται από το γεγονός και ιδιαίτερα μετά την ήττα της ομάδας του γερμανικού στρατού. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να ορίσουν αντίπαλο της START μια ομάδα επίλεκτων της Λουτβάφε. Το πρώτο πείραμα αποτυγχάνει πλήρως για τους κατακτητές, αφού η ομάδα της Λουτβάφε χάνει με 5-1. Τώρα οι ναζί όρισαν αγώνα ρεβάνς τρεις μέρες μετά. Την ίδια ώρα ζητούν διπλασιασμό της παραγωγής του αρτοποιείου, με αποτέλεσμα στους παίκτες να μένει κάτι λιγότερο από τρεις ώρες τη μέρα για ύπνο. Αρχίζουν να απειλούν με εκτελέσεις και επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους του αρτοποιείου έχοντας σαφή στόχο να τρομάξουν τους ποδοσφαιριστές που εργάζονται εκεί. Ο λαός του Κιέβου όμως την ημέρα του αγώνα ξέροντας τις τακτικές των ναζί δίνει βροντερό «παρών» κατακλύζοντας το γήπεδο της ΖΕΝΙΤ και αψηφώντας τις δυνάμεις κατοχής που πάνοπλες έχουν περικυκλώσει το γήπεδο και τους γύρω χώρους. Η γερμανική ομάδα εμφανίζεται με 7 καινούργιους παίκτες σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, ενώ διαιτητής αναλαμβάνει ένας αξιωματικός των SS. Η αντίδραση των ποδοσφαιριστών της ΣΤΑΡΤ στο ξεκίνημα να μην χαιρετίσουν φασιστικά (παρά το γεγονός ότι τους είχαν επιβάλει να το κάνουν) αλλά να βάλουν το χέρι στο μέρος της καρδιάς έδειξε στον κόσμο ότι παρά τις δύσκολες συνθήκες και το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν πάση θυσία τη ρεβάνς δε θα τους κάνουν τη … χάρη. Και πραγματικά έτσι έγινε. Παρά τα τερτίπια του διαιτητή και την αντιαθλητική συμπεριφορά των αντιπάλων παικτών το τελικό σκορ έγραψε 5-3 υπέρ της 5TART ξεσηκώνοντας όλους όσοι βρέθηκαν στις εξέδρες.

Στις 22 Ιούνη 1941 η φασιστική Γερμανία εισέβαλλε στην Σοβιετική Ένωση. Καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου ο Σοβιετικός στρατιώτης και πολίτης, αυτός που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέλει να εξισώσει, στο όνομα του ηγέτη του Ιωσήφ Στάλιν, με τον ναζισμό, έγραψε σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού. Οι υπερασπιστές του 17ου φυλακίου του συνοριακού τμήματος της ΡάΒα Ρους πολέμησαν μέχρι την τελευταία σφαίρα. Κι αφού τέλειωσαν τα πυρομαχικά, οι φρουροί, με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Μόριν, εφόρμησαν με εφ’ όπλου λόγχη, εναντίον των Γερμανικών τεθωρακισμένων. Κατά τις μάχες τις Οδησσού ο Γερμανός εισβολέας έχασε 160 χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικούς, 100 τεθωρακισμένα και 200 περίπου αεροπλάνα. Στρατιώτες και κάτοικοι του Λένινγκραντ άντεξαν, με ελάχιστα πολεμοφόδια και τροφή, 900 μέρες Γερμανικής πολιορκίας, συντρίβοντας τελικά τον καταχτητή. Όταν τον Νοέμβρη του 1941 τα Γερμανικά στρατεύματα έφτασαν 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Μόσχας, το Σοβιετικό Επιτελείο, με επικεφαλής τον ηγέτη του Ιωσήφ Στάλιν, αποφάσισε να μην την εγκαταλείψει. Η παρέλαση για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης έγινε κανονικά στις 7 του Νοέμβρη και τα Σοβιετικά στρατεύματα έφυγαν κατευθείαν για τα πεδία των μαχών. Πριν το τέλος του χειμώνα ο Γερμανικός στρατός είχε απωθηθεί 250 χιλιόμετρα από την Μόσχα. Κατά την μάχη της Μόσχας και όταν κινδύνεψε να σπάσει η άμυνα της πόλης στην Τούλα (προάστιο της Μόσχας) οι σοβιετικοί μαχητές, αξιωματικοί και στρατιώτες, λειτουργώντας σαν καμικάζι αυτοκτονίας, έπεσαν ζωσμένοι με εκρηκτικά στις ερπύστριες των Γερμανικών τεθωρακισμένων. Στο Στάλινγκραντ οι σοβιετικοί πολεμιστές υπερασπίστηκαν μέχρι θανάτου το κάθε τετράγωνο, το κάθε σπίτι, την κάθε σπιθαμή γης. «πίσω από τον Βόλγα δεν υπάρχει για μας γη!», αυτά τα λόγια του φημισμένου ελεύθερου σκοπευτή Βασίλη Zάιτσεφ έγιναν το σύνθημα όλων των υπερασπιστών της πόλης. Κατά την πολιορκία του Στάλινγκραντ οι Γερμανοί έχασαν 700 χιλιάδες άνδρες, 2.000 πυροβόλα και 1.000 τεθωρακισμένα. Στη μάχη της Βουδαπέστης, επειδή ο Στάλιν έδωσε διαταγή να μην βομβαρδιστεί και καταστραφούν τα ιστορικά μνημεία, οι Σοβιετικοί έχασαν περίπου 150.000 μαχητές. Τέτοιες σκηνές καταγράφηκαν σ’ όλες τις μάχες που έδωσε ο Σοβιετικός στρατός, αυτός που η Ευρωπαϊκή Ένωση εξισώνει με τον ναζιστικό, μέσα και έξω από την Σοβιετική Ένωση. Από όλες τις μεγάλες μάχες που διεξήχθησαν κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα 3/5 έγιναν στο έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης. Οι νεκροί Σοβιετικοί μαχητές και πολίτες έφτασαν τα 22 εκατομμύρια. Κάθε Σοβιετικό σπίτι είχε κατά μέσο όρο πάνω από 2 νεκρούς.

Στο σπίτι μας μαζεύονταν πολύς κόσμος. Ο πατέρας μου ήταν παλιός ποδοσφαιριστής και ανακατεμένος με τα πολιτικά. Η συζήτηση άναβε για τα πολιτικά και κατέληγε σε καβγά κατά τον οποίο, πολλές φορές, ακούγονταν σκληρά λόγια. Λίγες φορές πάλι μάλωναν για τα αθλητικά αλλά όχι στην ίδια ένταση. Κάποιες φορές πάλι, λίγες ομολογουμένως, δεν άκουγες φωνές και κραυγές!! Μιλούσαν χαμηλόφωνα και συνήθως έπιναν και έκλαιγαν. Και τότε δεν πλησίαζες αλλά έστηνες αυτί και αφουγκραζόσουν για να πιάσεις από μακριά μία λέξη!! Χρόνια μετά θυμήθηκα ότι σε μια τέτοια συζήτηση άκουσα για πρώτη φορά το όνομα του τερματοφύλακα Τρούσεβιτς.

Δύο ημέρες μετά το παιχνίδι της START με τους επίλεκτους της Λουτβάφε οι Γερμανοί πήραν τους Σοβιετικούς παίχτες για την απονομή των μεταλλίων. Στο καμιόνι ανέβηκε πρώτος ο αρχηγός της ομάδας, ο τερματοφύλακας της Ντιναμό Κιέβου. Περήφανος όπως άρμοζε σε νικητή που πάει να πάρει το χρυσό μετάλλια. Ακολούθησαν οι υπόλοιποι παίχτες της START. Ο χώρος της απονομής είχε ετοιμαστεί με κάθε λεπτομέρεια από τους Γερμανούς καταχτητές. Τα φασιστικά λάβαρα παντού στον περίγυρο, τιμητική Γερμανική φρουρά, και ο υψηλόβαθμος Γερμανός αξιωματικός που θα διάβαζε την διαταγή της απονομής. Το μόνο που έλειπε από την απονομή ήταν το βάθρο αλλά αυτό φάνταζε πολυτέλεια κατά την διάρκεια του πολέμου. Οι Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές παρατάχθηκαν στο χώρο της απονομής περήφανοι για τον άθλο τους αλλά διέκρινες στο βλέμμα τους όχι φόβο μα την μελαγχολία του μελλοθανάτου. Οι παίχτες της START αρνήθηκαν να κλείσουν τα μάτια τους, όπως τους πρότεινε ο κατακτητής, μήπως και τους τυφλώσει η λάμψη των μεταλλίων. Εκεί στο χώρο της απονομής, λίγο πριν τα Γερμανικά ντουφέκια λάμψουν για να απονείμουν το χρυσό μετάλλιο στους Σοβιετικούς ποδοσφαιριστές, ο τερματοφύλακας και αρχηγός της START και της Ντιναμό Κιέβου φώναξε: «Οι κόκκινοι έρχονται. Ζήτω ο Στάλιν».

Τα δοκάρια της START, μαζί και το όραμα των λαών, όχι μόνο της συντριβής του ναζισμού και του φασισμού, αλλά της επικράτησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας, της δίχως εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, υπεράσπισε ο Νικόλα Τρούσεβιτς.

You must be logged in to post a comment Login