Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Οι μάχες του Ι15…

29-01-2020

Με τον Ι15 τοποθετηθήκαμε μαζί σε μονάδα ανεπιθυμήτων. Η μονάδα ήταν η τέλεια κάλυψη. Με τον Ι15 είχαμε αποφοιτήσει μαζί από τη σχολή. Μαζί με εμάς τοποθετήθηκαν και οι στρατιώτες που έπρεπε. Αυτοί που έπρεπε ήταν πάντα κάτω από τις διαταγές του Ι15. Στις δικές μου διαταγές έρχονταν μόνο όταν έπρεπε και πάντα για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ο Ι15 δεν τους εκτιμούσε καθόλου αυτούς τους στρατιώτες. Γελούσε μαζί τους, τους κορόιδευε, τους απαξίωνε. Πολλές φορές μου έλεγε χαζογελώντας ότι αν με αυτούς τους στρατιώτες χρειαστεί να πάμε στη μάχη είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο γιατί είναι ηλίθιοι, χέστες και δεν ξέρουν ούτε γεμιστήρα να βάλουν πάνω στο όπλο. Ήταν ακριβώς όπως τα έλεγε, αλλά έπρεπε να τα λέει για τον εαυτό του. Αυτοί οι στρατιώτες μού εμπιστεύτηκαν τη ζωή τους κι εγώ τους εμπιστεύτηκα τη ζωή μου. Πάντα γυρίζαμε ζωντανοί και πάντα αυτό το ζώο χαζογελούσε και τους χλεύαζε γιατί κατά τη γνώμη του αυτοί δεν θα γίνονταν ποτέ στρατιώτες. Αυτοί όμως ήταν στρατιώτες κι αυτός ήταν Ι15.

Ο Ι15 τραύλιζε. Γελούσε, τραύλιζε, κορόιδευε και πουλούσε πολεμική θεωρία σε πολεμιστές, τους οποίους θεωρούσε ανίκανους να πολεμήσουν. Αναρωτήθηκα πολλές φορές αν είναι τόσο γελοίος ηλίθιος και δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Κατέληξα ότι ήταν τόσο Ι15 που δεν θα ήθελε ούτε καν να σκεφτεί πως αυτοί, τους οποίους χλευάζει, δεν είναι απλά ικανοί για πόλεμο, αλλά είναι εμπειροπόλεμοι και δεν θα ήθελε να σκεφτεί κάτι τέτοιο γιατί αυτός ο βλάκας δεν θα ήθελε ούτε να φανταστεί μάχη. Καθώς ο καιρός περνούσε, όλο και περισσότερο διέκρινα στο ηλίθιο γέλιο και στην κουτοπόνηρη ματιά του Ι15 ότι καταλάβαινε πως αυτοί που χλεύαζε ήταν κανονικοί στρατιώτες. Παρ’ όλα αυτά συνέχιζε να τους κοροϊδεύει και να φωνάζει ακόμα πιο δυνατά ότι αλίμονό μας αν χρειαστεί με αυτούς τους Γιωτάδες να πάμε σε μάχη και το φώναζε όσο πιο δυνατά γινόταν για να κρύψει πίσω από τις κραυγές του ότι αυτός ήταν ο Ι15, ότι αυτός φοβόταν τη μάχη. Φώναζε όσο πιο δυνατά μπορούσε «Γιωτάδες» τους εμπειροπόλεμους στρατιώτες, για να χρεώσει τη μυρωδιά από το χεσμένο βρακί του σ’ εκείνους…

Πολλά χρόνια μετά, μέσα σ’ ένα μαγαζί ο Ι15 έδινε κανονικό ρεσιτάλ σε μια παρέα για τα πολεμικά του κατορθώματα, χωρίς μάλιστα να τραυλίζει πολύ. Αντιλήφθηκα ότι τελικά τότε καταλάβαινε περισσότερα απ’ όσα πίστευα πως καταλαβαίνει. Είχε αντίληψη για το τι κάναμε εκεί πέρα και για το ότι αυτός ήταν ένας κομπάρσος παλιάτσος. Στα λόγια πολεμούσε μια χαρά και η γλώσσα του πήγαινε ροδάνι καθώς έκανε σχέδια επί χάρτου και έστηνε μάχες σαν σε ηλεκτρονικό παιχνίδι χωρίς να τραυλίζει. Με την κανονική μάχη είχε πρόβλημα. Ξαφνικά, καθώς έδινε το ρεσιτάλ, άρχισε να τραυλίζει και να βιάζεται. Είπε πως ένιωσε αδιαθεσία. Νόμισα ότι του ήρθε περίοδος. Είχα γυρισμένη την πλάτη, έχωσα και το κεφάλι μέσα σ’ ένα βιβλίο που είχα στην τσάντα μου και ήμουν σίγουρος ότι δεν με κατάλαβε. Καθώς ο Ι15 μαζί με την παρέα του έφευγαν, μου ήρθε η μυρωδιά από το χεσμένο βρακί του. Δεν ξέρω αν με είδε, αν με κατάλαβε ή αν αισθάνθηκε την παρουσία μου. Νομίζω ότι αισθάνθηκε την παρουσία μου και φοβήθηκε μήπως το παραμύθι, που έλεγε στην παρέα του, ζωντανέψει και οι σφαίρες αρχίσουν να σφυρίζουν γύρω του στ’ αλήθεια. «Είναι ηλίθιοι, χέστες και δεν ξέρουν ούτε γεμιστήρα να βάλουν πάνω στο όπλο», ακούστηκε καθαρή η φωνή του Ι15 καθώς πήγαινε να συνεχίσει αλλού τα μεγάλα λόγια για τις μεγάλες μάχες του παρελθόντος και του μέλλοντος, οι οποίες όμως στο παρόν δεν είχαν καμία θέση.

Αγγίφς

You must be logged in to post a comment Login