Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Το πνεύμα της Πρωτοχρονιάς…

25-08-2019

Καθώς κάνουμε διατάσεις στο στάδιο της πόλης βράδυ καλοκαιριού, φτάνει δίπλα μας ένας από τους αθλούμενους, αρκετά χρόνια μικρότερος σε ηλικία. Σταματάει τη γυμναστική και μας χαιρετάει. Ο Γ. με ρωτάει αν τον θυμάμαι. Κάτι μου θυμίζει. Ο Α. συνεχίζει τη τη γυμναστική του αποχαιρετώντας μας και ο Γ. μου υπενθυμίζει ότι ο Α. ήρθε στη φιλαρμονική αλλά ο δάσκαλος για αρκετό καιρό τον είχε στάσιμο κι έτσι ο Α. κουράστηκε κι έφυγε. Ήταν μια τακτική του αρχιμουσικού όταν είχε πολλούς και καλούς εκτελεστές και όταν δεν του γέμιζε το μάτι κάποιος μαθητής να τον αφήνει μήνες ολόκληρους να ανεβοκατεβαίνει το πεντάγραμμο μέχρι που βαριόταν ή εκνευριζόταν ή και τα δύο και έφευγε. Έτσι έφυγε κι ο Α. Πολλοί έρχονταν και έφευγαν με αυτόν τον τρόπο. Που να τους θυμάμαι όλους αυτούς; Θυμάμαι έναν προς έναν όλους όσους παίξαμε μαζί όλα εκείνα τα χρόνια, θυμάμαι και τη θέση σχεδόν όλων στην παράταξη παρελάσεως, θυμάμαι και μερικούς μαθητές αλλά που να τους θυμάμαι όλους. Όμως ο Γ. επιμένει ότι θα έπρεπε να θυμάμαι τον Α. έστω και λίγο. Δυστυχώς πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Ήταν κάποια Πρωτοχρονιά και τα χρήματα που μαζεύτηκαν από τα κάλαντα ήταν λίγα.

     – Ο δάσκαλος και ο Μ. αποφάσισαν να δώσουν στους μικρούς που κρατούσαν κουμπαράδες τα μισά χρήματα από αυτά που τους αντιστοιχούσαν για να πάρουμε εμείς περισσότερα. Ούτε τώρα θυμάσαι τίποτα, ρώτησε ο Γ.

     – Όχι, του απάντησα.

Ο Μ. ήταν ο αρχικουμπαράς, ένας καρχαρίας μεγαλύτερος σε ηλικία, ακόμα κι από τους περισσότερους εκτελεστές, που δεν άφηνε ούτε δραχμή να χαθεί. Οι άλλοι κουμπαράδες ήταν τρεις από τους μαθητές και ήταν μικρότεροι στην ηλικία. Ο Μ. ήταν ο «αρχιμουσικός» των κουμπαράδων και είναι αλήθεια ότι ήταν γεννημένος για εκείνην τη δουλειά.

      – Είχα ξεχάσει κι εγώ. Ο Α. μου το θύμισε την πρώτη μέρα που ήρθε εδώ στο στάδιο και με είδε, συνέχισε ο Γ. Το πρώτο που μου είπε αυτό ήταν: «Ο Σ. έκανε χαλασμό. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Τα μωρά έτρεχαν όλη την ημέρα μέσα στα χιόνια κι εμείς θα τους δώσουμε λειψά λεφτά; Εκείνην την Πρωτοχρονιά πήραμε κανονικά χρήματα εξαιτίας του Σ.».

Θυμήθηκα το περιστατικό. Θυμήθηκα εκείνο το μεγάλο ξύλινο τραπέζι στην αίθουσα της φιλαρμονικής πάνω στο οποίο μετρούσαμε το περιεχόμενο των κουμπαράδων, θυμήθηκα τα όργανα που πάγωναν τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά και μερικές φορές δεν μπορούσαν να ξεπαγώσουν με τα χνώτα γι’ αυτό έπρεπε να τα βάλουμε δίπλα σε καλοριφέρ, θυμήθηκα τα δάχτυλα που πάγωναν και δεν μπορούσαν να πιέσουν τα κλειδιά των οργάνων, θυμήθηκα το καφενείο που κάναμε στάση κι εκείνην την επιγραφή «απαγορεύεται το πτύειν επί του δαπέδου», θυμήθηκα εκείνο το παράθυρο με εκείνο το παιδάκι με τα διανοητικά προβλήματα που περίμενε κάθε φορά να περάσουμε, θυμήθηκα εκείνες τις γιορτές που ανάμεσα στα κάλαντα συνοδεύσαμε δύο νέα παιδιά με το Opus 35 του Chopin… και τι δεν θυμήθηκα. Για αρκετή ώρα κι ενώ ο Γ. ξεκίνησε την προπόνηση κι εγώ συνέχιζα τις διατάσεις, μόνο θυμόμουν πράγματα που είχαν θαφτεί βαθιά στη μνήμη και ήταν αιτία ο Α. που ξεθάφτηκαν…

Ξέθαψε με μερικές κουβέντες μια άλλη εποχή ο Α. Μια εποχή που κανένας αστοιχείωτος ψευτοφιλόσοφος δεν τολμούσε να πει ότι «τα λες περίεργα» γιατί έλεγες τα αυτονόητα…

Σ.

You must be logged in to post a comment Login