Socialize

Socialize

Socials

Reunion 165x265

Ολόκληρος αιώνας αγώνας και θυσία…

mnhmeio-dse-flwrina

Έτσι δέθηκε τ’ ατσάλι

Γεννήθηκα το 1923. Η μάνα μου έγινε κομματικό μέλος το 1922. Γεννήθηκα κομμουνιστής! Ενενήντα χρόνια μετά, γελάω με τον εαυτό μου! Ο κομμουνιστής δεν γεννιέται! Ο κομμουνιστής πλάθεται, διαπαιδαγωγείται, γίνεται! Το χαμόγελο δεν φεύγει απ’ τα χείλη μου παρά μετατρέπεται σε μειδίαμα! Αφού τα κατάφερα και έμεινα όρθιος ενενήντα χρόνια μπορώ να κάνω μια μικρή αντιεπιστημονική υπέρβαση! Χαίρομαι που στρατολογήθηκα στην υπόθεση του λαού απ’ την κοιλιά της μάνας μου!

Η μάνα μου! Η μάνα που κόντεψε τα εκατό, ζώντας την μεγάλη πορεία του λαού μας και μαζί των λαών της γης, ζώντας τα άλματα μα και τα πισωγυρίσματα της ιστορίας, ζώντας τον θρίαμβο μα και την ήττα, ζώντας την χαρά μα και την λύπη, αποδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος πολλά μπορεί να υπομείνει και να μην λυγίσει!

Η μάνα! Κομματικό μέλος από το 1922, έδωσε την «συνδρομή» της στο κόμμα όπως εκείνη νόμιζε ότι σε κομμουνιστή άρμοζε. Ο πατέρας μου ήταν ταγματάρχης του ΕΛΑΣ! Πριν την κατοχή ο πατέρας ήταν δάσκαλος! Δύο φορές είχε συλληφθεί από την Μεταξική δικτατορία. Μαζί με το τάγμα του μπήκα στην Θεσσαλονίκη! Μαζί του είχα πολεμήσει τους Γερμανούς κατακτητές! Σκληρός άνθρωπος, αλλά έβλεπα στο πρόσωπό του την χαρά να πολεμούν τα παιδιά του κάτω από τις διαταγές του, κάτω από τις διαταγές του κόμματος, του κόμματος του λαού, του κόμματος της εργατιάς!

Η καταγωγή μου ήταν από ένα χωριό των Σερρών! Είχα δύο αδελφές και έναν αδελφό! Όταν θριαμβευτές στη Σαλλονίκη μπαίναμε ήδη μας έλειπαν οι αδελφές μου! Η μία μαχήτρια και η άλλη καπετάνισσα του ΕΛΑΣ. Η πρώτη κατέβηκε στο χωριό, να δει την γιαγιά μου, πιάστηκε με προδοσία και εκτελέστηκε! Η δεύτερη έπεσε στην μάχη εναντίον του κατακτητή! Η περηφάνια της νίκης του λαϊκού κινήματος δεν μπορούσε να φέρει τη λήθη, δεν ήταν δυνατόν να σβήσει την απώλεια των δικών μας ανθρώπων, μα απάλυνε τον πόνο το τραγούδι της θυσίας και η αιωνιότητα της μνήμης τους, που μαζί με συγγενείς και φίλους πέρασαν στο πάνθεον των ηρώων της εργατικής τάξης!

Μετά τα Δεκεμβριανά το όργιο της βίας απλώθηκε και σκέπασε όλη τη χώρα! Ο πατέρας μου ένα βράδυ δεν γύρισε στο σπίτι! Τον βρήκαμε τρεις μέρες μετά σ’ ένα χαντάκι! Είχε ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου! Ο αδελφός μου, μαχητής και κείνος του ΕΛΑΣ κλήθηκε να υπηρετήσει, όπως κι εγώ, την θητεία του! Εκτελέστηκε στην Μακρόνησο!

Η μάνα! Η μάνα είχε έναν αδελφό, ανύπαντρο! Τον θυμάμαι τον θείο τον Χρηστάκη! Ήταν δυο μέτρα. Ήταν πολύ όμορφος! Θηρίο όμως! Έλεγαν πως έπεφτε στη μάχη σαν θύελλα! Έπεσε κατά την υποχώρηση! Οι γονείς της πέθαναν μη μπορώντας να αντέξουν το ξεκλήρισμα! Απέμεινα μόνο εγώ στη μάνα! Η μάνα μου πλήρωσε την συνδρομή της στο κόμμα! Μόνο εγώ της απέμενα για να ολοκληρωθεί το δράμα! Καμιά φορά δεν το έδειξε, αλλά ακόμα και το 1971 που για τελευταία φορά αποφυλακίστηκα και με είδε ξανά μπροστά της ζωντανό ένιωθα ότι δεν ήταν σίγουρη ότι δεν θα πληρώσει το κίνημα και με τη δική μου ζωή! Την μάνα δεν την είδα να χαμογελά ποτέ, από το 1952 που γύρισα από την κόλαση της Μακρονήσου!

Βέβαια πριν φύγω για την Μακρόνησο φρόντισα να αφήσω στην μάνα μου ένα κομμάτι από τον εαυτό μου! Την Κατερίνα! Την Κατερίνα μου που ήταν αγέννητη όταν έφυγα για την Μακρόνησο! Το δώρο μου στην μάνα! Η μάνα μεγάλωσε τρία χρόνια την Κατερίνα, γιατί η συντρόφισσά μου η Έλλη, συναγωνίστριά μου στον ΕΛΑΣ, αμέσως μετά την γέννα ξαναβγήκε στο βουνό με τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Παντρεύτηκα την Έλλη και μείναμε μαζί για λίγους μήνες! Την Κατερίνα την γνώρισα το 1971, 25 χρονών κοπέλα. Και πως την γνώρισα!

Η Έλλη έφυγε με την υποχώρηση και πήρε μαζί της την Κατερίνα! Η μάνα αρνήθηκε ν’ ακολουθήσει, γιατί εγώ ήμουν ακόμα σε κείνο το σκοτεινό κομμάτι της Ελληνικής γης! Χρόνια μετά η Έλλη μου διηγήθηκε την υποχώρηση! Καταιγισμός από βόμβες! Όταν έρχονταν τα αεροπλάνα καθόταν σε βαθύ κάθισμα και όταν έφευγαν συνέχιζαν! Δίπλα της περπατούσαν τέσσερις πολύ νεαρές συναγωνίστριες οι οποίες κουβαλούσαν ένα φορείο με έναν τραυματία συναγωνιστή! Ένα παλικαράκι ανθυπολοχαγός με το χέρι δεμένο περπατούσε μπροστά τους! Τα αεροπλάνα ξαναήρθαν! Τρεις από τις κοπέλες και ο νεαρός ανθυπολοχαγός πρόλαβαν και πήδηξαν σ’ ένα χαντάκι που ήταν δίπλα τους! Η βόμβα έσκασε ακριβώς μέσα στο χαντάκι!

Πέρασαν στο Ελ Μπασάν, στην Αλβανία όπου έμειναν για ένα μήνα. Από εκεί τους πήραν δύο Σοβιετικά τεράστια εμπορικά καράβια που κουβαλούσαν σιτάρι, με ειδικά διαμορφωμένα αμπάρια για να μην τους βρουν κατά το πέρασμα από τον Βόσπορο. Σε κάθε καράβι επιβιβάστηκαν 5.500 αγωνιστές και αγωνίστριες. Μία εβδομάδα κράτησε το ταξίδι από την Αλβανία στην Τασκένδη! Οι Σοβιετικοί τους περίμεναν με έτοιμα σπίτια για να τους φιλοξενήσουν. Αμέσως τους έβαλαν σε δουλειές και άρχισαν να τους μαθαίνουν την γλώσσα. Η Έλλη δούλεψε στο δεύτερο μεγαλύτερο εργοστάσιο υφαντουργίας της Σοβιετικής Ένωσης, με 50.000 προσωπικό. Πήγε σε πενταετές πανεπιστήμιο εξειδικευμένο στον τομέα της υφαντουργίας  με κρατική επιδότηση. Εάν τελείωνες το πανεπιστήμιο με άριστα έπαιρνες κόκκινο δίπλωμα και διάλεγες σε ποια δουλειά θα πας. Οι υπόλοιποι φοιτητές, δύο μήνες πριν τελειώσουν το πανεπιστήμιο ήξεραν που θα διοριστούν. Τρεις χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες του ΔΣΕ σπούδασαν στο Ουζμπεκιστάν. Οι συναγωνιστές δάσκαλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να μάθουν τα παιδιά μας την μητρική τους γλώσσα και για να μεγαλώσουν σαν να βρίσκονταν στην Ελλάδα! Το Σοβιετικό κράτος, οι Σοβιετικοί πολίτες υποδέχθηκαν και φιλοξένησαν τις οικογένειές μας σαν να ήταν δικές τους οικογένειες, σαν να ήταν δικοί τους άνθρωποι! Και εκείνον τον πρώτο καιρό που δεν γνώριζαν ακόμα την γλώσσα οι δικοί μας, λέει η Έλλη, πως ήταν τέτοια η συμπεριφορά των Ουζμπέκων που νόμιζες πως για κάποιο λόγο σου είχαν υποχρέωση! Όταν αργότερα η γλώσσα δεν έμπαινε φραγμός, ο Ουζμπέκος έλεγε πως και κείνος τα αδέλφια του στον πόλεμο έχασε! Η Σοβιετική πατρίδα, το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, έδωσε μια γωνιά ζεστασιάς, ανθρωπιάς και ελπίδας στους ηρωικούς μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, οι οποίοι τρεισήμισι ολόκληρα χρόνια έσυραν μια πανίσχυρη πολεμική μηχανή στα περήφανα Ελληνικά βουνά, ντροπιάζοντάς την και αποδείχνοντας το μεγαλείο του μικρού λαού που πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια!

Φιλοξενία! Αγάπη για τον συνάνθρωπο! Αγώνας για τον διπλανό! Ταλαιπωρία για τον γείτονα! Βάσανα για τον συμπατριώτη! Θάνατος για να φάει και ο νέγρος μια μπουκιά γλυκό ψωμί! Θυμάμαι την φιλοξενία των Σοβιετικών, των Ουζμπέκων, το κατάλυμα που έδωσαν στην οικογένειά μου και σ’ όλους του κυνηγημένους αγωνιστές, βλέπω και τους απόγονους των ταγματασφαλιτών να επιδίδονται στο κυνήγι Πακιστανών και Αλβανών και ανατριχιάζω! Τι έχουν να χωρίσουνε μεταξύ τους οι εργάτες όλου του κόσμου;!

Με την επιστροφή μου από τη Μακρόνησο, μπήκα στον παράνομο μηχανισμό του κόμματος! Το 1953 με συνέλαβαν προληπτικά γιατί θα ερχόταν ο Τίτο στην Θεσσαλονίκη και το μετεμφυλιακό κράτος φοβόταν ότι θα τον σκοτώσουμε! Μία εβδομάδα μετά με άφησαν!

Το 1954 με συνέλαβαν μαζί με δυο συντρόφους που είχαν έρθει παράνομα από το εξωτερικό, ύστερα από προδοσία στα βουνά της Ηπείρου! Με βασάνισαν στην ασφάλεια των Ιωαννίνων και με περιέφεραν σ’ όλα τα «ξενοδοχεία» της εποχής! Κέρκυρα, Επταπύργιο, Αβέρωφ! Καταδικάστηκα για κατασκοπεία δύο φορές σε θάνατο! Το 1966 αποφυλακίστηκα από τις φυλακές της Αίγινας! Γύρισα στη Θεσσαλονίκη κοντά στην μητέρα μου υπό αυστηρή επιτήρηση! Η παράνομη δράση και οι ανάγκες του κόμματος δεν μου επέτρεπαν ούτε να σκεφτώ το παράνομο πέρασμά μου στις λαϊκές δημοκρατίες.

Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 με έπιασαν και με πήγαν στο αστυνομικό τμήμα. Μας τσάκισαν στο ξύλο! Μας έδερναν απ’ την αρχή κάθε φορά που γινόταν νέα σύλληψη! Τις γυναίκες τις έδερναν παραπάνω! Μετά από ξυλοδαρμούς 6 ημερών, όπου λιποθυμούσαμε, συνερχόμασταν και ξαναλιποθυμούσαμε, μας μετέφεραν στου Αβέρωφ! Εκεί για δέκα μέρες μας έδερναν, μας υποχρέωναν να μένουμε άυπνοι και δεν μας έδιναν τροφή! Στις δέκα μέρες χτύπησα την πόρτα του κελιού και τους είπα πως αν δεν φάω θα πεθάνω! Με βγάλαν έξω και με πήγαν στο γραφείο του διευθυντή! Στο γραφείο του ένας δίσκος φαγητά! Υπογράφεις και τρως, μου είπε! Γύρισα, άνοιξα την πόρτα! Που πας θεοπάλαβε με ρωτάει! Στο κελί μου να πεθάνω του απαντώ! Κατόπιν τούτου με εκτόπισαν στη Γυούρα! Τέσσερις μήνες μείναμε στις σκηνές. Όσοι υπέγραψαν έφυγαν και όσοι δεν υπογράψαμε μεταφερθήκαμε στις φυλακές. Η συμπεριφορά των φυλάκων χαλάρωσε. Στην περίοδο της χούντας η πίεση που δεχόμασταν από τους αναθεωρητές ήταν αφόρητη, διότι θεωρούσαν πως εάν δεχόμασταν παθητικά τις διώξεις η χούντα θα μας άφηνε και ότι η αντίσταση οδηγούσε σε επιθετικότητα το κράτος των συνταγματαρχών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στάσης των αναθεωρητών ήταν η ιστορία ενός συντρόφου, συναγωνιστή και φίλου ο οποίος εκτοπίστηκε στο Παρθένι! Η οικογένειά του βρέθηκε να λιμοκτονεί γιατί αμέσως με τον εκτοπισμό του, απολύσαν και την γυναίκα του απ’ τη δουλειά! Η κόρη του έστειλε ένα γράμμα με το οποίο περιέγραφε την δυσχερή κατάσταση στην οποία περιήλθαν και ζητούσε απ’ τον πατέρα της να γυρίσει πίσω! Η διοίκηση του στρατοπέδου έδωσε στο σύντροφο το γράμμα για να τον σπάσει! Εκείνος όμως αντί να σπάσει κατάφερε να βγάλει το γράμμα από την φυλακή, μαζί με μια δική του καταγγελία! Όταν το γράμμα του, επωνύμως, διαβάστηκε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο Μανώλης σημαίνων στέλεχος των αναθεωρητών και από τις ηρωικές μορφές της αντίστασης τον γροθοκόπησε γιατί όπως είπε στον Χάρη με αυτό που έκανε δεν θα έφευγαν ποτέ από την εξορία! Ο Χάρης δεν ανταπέδωσε μόνο από σεβασμό, αλλά του απάντησε πως ο ίδιος θα φύγει, ενώ εκείνος και οι υπόλοιποι αναθεωρητές με την στάση σκουλικιού που κρατάνε θα μείνουν εκεί μέχρι να πέσει η χούντα! Τα λόγια του Χάρη αποδείχθηκαν κατά μεγάλο ποσοστό προφητικά!

Το Φθινόπωρο του 1971 ξαναβλέπω τη μάνα! Τον Δεκέμβρη του 1971 φεύγω παράνομα στην Γιουγκοσλαβία! Το είχα πάρει απόφαση! Δεν θα ξεχάσω και εκείνον τον αποχωρισμό από τη μάνα! Δεν τους είπα τίποτε! Κανένας δεν ήξερε ότι θα φύγω! Εκείνο το απόγευμα καθώς έφευγα και είπα στην μάνα να πάει να κοιμηθεί, να μην με περιμένει γιατί θα ξενυχτήσουμε στο σπίτι ενός φίλου, ξαναείδα στο βλέμμα της την αβεβαιότητα! Με δυσκολία κρατούσα τα δάκρυά μου, γιατί για μια ακόμα φορά δεν ήξερα αν θα την ξαναδώ ζωντανή!

Στο Μοναστήρι έφτασα μετά από τρεις μέρες ποδαρόδρομο, με όλες τις προφυλάξεις. Πήγα στο αστυνομικό τμήμα, παραδόθηκα και ζήτησα διερμηνέα! Μία εβδομάδα με είχαν στην απομόνωση και με ανέκριναν! Ζήτησα να καλέσουν συναγωνιστές σλαβομακεδόνες από τον ΕΛΑΣ που είχαν περάσει στην Γιουγκοσλαβία! Μετά από μία εβδομάδα και αφού δήλωσα ότι παύω να συνεργάζομαι, γιατί δεν είναι δυνατόν να τραβάω σε λαϊκή δημοκρατία την ταλαιπωρία που τράβηξα από το αστικό κράτος για δεκαετίες, με πήγαν στο γραφείο του διοικητή όπου είχαν φέρει έναν συναγωνιστή που ήταν στον ίδιο λόχο μαζί μου! Όταν με είδε τον έπιασαν τα κλάματα! Δεν μπορούσε ούτε να μ’ αγκαλιάσει, τα χέρια του έτρεμαν! Μίλησε στον διοικητή! Ο διοικητής σηκώθηκε όρθιος, φόρεσε το πηλίκιο του, στάθηκε προσοχή και με χαιρέτησε στρατιωτικά! Με μετέφεραν αμέσως σε ξενοδοχείο, όπου ο συναγωνιστής μου είπε ότι μίλησε στον διοικητή για το φόρο αίματος που πλήρωσε η οικογένειά μου στον αγώνα! Ειδοποιήσαμε τη μάνα ότι ήμουν ζωντανός και ασφαλής στις Λαϊκές Δημοκρατίες!

Οι Γιουγκοσλάβοι κανόνισαν το ταξίδι μου στη Μόσχα. Μίλησα με την Έλλη στο τηλέφωνο! Θα με περίμεναν στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μόσχας μαζί με την Κατερίνα! Η Κατερίνα σπούδαζε εκεί ιατρική! Εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια βλέπαμε μόνο φωτογραφίες ο ένας του άλλου! Το χιόνι έφτανε το ένα μέτρο! Αποβιβάστηκαν όλοι! Όλους κάποιους τους περίμενε! Εμένα κανείς! Τι έγινε;! Έτσι δεν ένοιωσα ούτε στην εξορία! Κάθισα αρκετή ώρα! Είχαν κοπεί τα γόνατά μου! Μετά από τόσες ταλαιπωρίες στην καρδιά του λαϊκού κράτους, στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών μου ερχότανε να κλάψω από απόγνωση! Περπάτησα να βρω ένα τηλέφωνο! Πίσω μου στεκόταν ένα ζευγάρι, με μία νεαρή πανέμορφη κοπέλα! Στάθηκα στην μέση του σταθμού και ένα «αχ μανούλα μου» αντήχησε μέσα στην απελπισία μου! Οι Ρώσοι νόμισαν ότι κάτι έπαθα! Δύο παλικάρια έτρεξαν να με κρατήσουν γιατί νόμισαν ότι θα πέσω! Ο άντρας από το ζευγάρι, που είχε μαζί του την κοπέλα προχώρησε παραπατώντας προς το μέρος μου… «Θόδωρε» είπε και τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα. Πέσαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου! Ήταν ο κουνιάδος μου! Συναγωνιστής στο ίδιο τμήμα μ’ εμένα και την Έλλη! Έτσι συνάντησα την Έλλη μετά από 25 χρόνια, έτσι γνώρισα την Κατερίνα στα 25 της χρόνια!

Γυρίσαμε στην πατρίδα το 1978. Επιστρέψαμε με το τρένο. Ξημέρωνε όταν διασχίζαμε τα Σκόπια και πλησιάζαμε τα σύνορα! Με είχε πάρει ο ύπνος! Με ξύπνησε η φωνή της Έλλης! Τραγουδούσε! Τραγουδούσε, όπως τραγουδούσε στο αντάρτικο, όπως τραγουδούσε όταν την ερωτεύτηκα! Αλλά από τότε μου είπαν δεν ξανατραγούδησε, αλλά ούτε και έκλαψε! Ούτε όταν βρεθήκαμε στο σταθμό της Μόσχας έκλαψε! «Σεράντα μήλα κόκκινα, σ’ ένα μαντίλ δεμένα», στεκόταν στο παράθυρο του τρένου τραγουδούσε και έκλεγε! Την κοίταξα! Κατάλαβε ότι ήμουν ξύπνιος! «Φτάνουμε» είπε «φτάνουμε», χωρίς να με κοιτάξει!

Στα Ελληνικά σύνορα πριν προλάβουμε να κουνηθούμε αναποδογύρισαν τις βαλίτσες μας! Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου! Πάλι τα ίδια, άρχισα να φωνάζω! Η Έλλη με σκούντηξε και προχώρησε προς την έξοδο! Απαγορεύεται φώναξε ο αστυφύλακας! Εκείνη προχώρησε, έφτασε σε χώμα, γονάτισε και το φίλησε! Ο χρόνος κώλυσε σ’ εκείνο το σημείο, όλα πάγωσαν όσο η Έλλη να σηκωθεί!

Ξαναείδα τη μάνα!

Δώσαμε την μάχη για την δικαίωση των αγώνων μας για πρώτη φορά με νόμιμο το κόμμα της εργατικής τάξης! Προσπαθήσαμε να γιάνουμε τις πληγές που άφησε πίσω του το εμφυλιοπολεμικό κράτος! Μπήκαμε οι κομμουνιστές ξανά μπροστά στο κίνημα, στους δήμους, στα σωματεία, στα συνδικάτα, οργανώσαμε την πάλη του λαού, καταφέραμε εργασιακές και οικονομικές κατακτήσεις. Ο λαός μας έκανε πρόοδο μα αυτό αφού γινόταν στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ! Εάν η εξουσία δεν άλλαζε χέρια πολύ σύντομα θα έρχονταν η μαυρίλα να σκεπάσει την Ελλάδα μας και τον κόσμο ολάκερο!

Και η καταχνιά έφτασε! Το λαϊκό κράτος που φιλοξένησε την Έλλη, την Κατερίνα και τους υπόλοιπους αγωνιστές, που τους μόρφωσε, που τους στάθηκε, που τους έδωσε δουλειά, ζωή και αξιοπρέπεια, ανατράπηκε! Και ξαμολήθηκαν τα θηρία σ’ όλον τον κόσμο να ισοπεδώσουν την εργατική τάξη, το ίδιο και εδώ στην Ελλάδα και είχαν συνεργάτες, όχι ταγματασφαλίτες, αλλά συναγωνιστές, σπλάχνα απ’ τα σπλάχνα μας, που μας πρόδωσαν και πέρασαν με τους αναθεωρητές! Και χτύπησαν γερά για να διαλύσουν το κόμμα, μα δεν τα κατάφεραν! Και ζήσαμε χρόνια πιο δύσκολα κι από αυτά της εξορίας γιατί τα εργατικά κράτη έλειψαν μα μείναμε ζωντανοί και ξαναχτίσαμε οργανώσεις και μπήκαμε ξανά μπροστά και φράξαμε τον δρόμο για να μην περάσουν τα άρματα και μακελέψουν την Γιουγκοσλαβία και μείναμε αστέρι φωτεινό να θυμίζει σ’ ολάκερη την ανθρωπότητα ότι κάποτε στα λαϊκά τα κράτη οι λαοί έζησαν ανθρώπινα και ότι αυτός ο στόχος να παραμείνει πρέπει και ήταν ζωντανή η μάνα και της έλαχε να τα δει όλα αυτά!

Λίγο πριν η μάνα πατήσει τα εκατό «έφυγε»! Μέχρι το τέλος τα είχε τετρακόσια! Στον αποχαιρετισμό της, ζήτησε να μην κλάψουμε παρά να τραγουδήσουμε! Πάνω στο τραγούδι μ’ έπιασαν τα κλάματα! «Δεν είναι σωστό» είπε ο μπαρμπα Στέλιος! Ο μπαρμπα Στέλιος ήταν μικρότερος απ’ την μάνα μου, σύνδεσμος του ΕΛΑΣ νόμιζα! «Δεν ήθελε να κλάψεις»! Κλαίω γιατί την πίκρανα, αποκρίθηκα! Δεν την πίκρανες ποτέ, είπε ο Στέλιος! Αν την είχες πικράνει, θα μου το έλεγε! Τότε, είπα, όταν γύρισα από την Μακρόνησο, καθώς κατηγορούσα τους δηλωσίες, αντέδρασε και μου είπε ότι θα τους κρίνει το κόμμα και όχι ο καθένας μας προσωπικά! Θύμωσα, της είπα κουβέντες, της είπα ότι δεν ξέρει τι είναι να πολεμάς, να σκοτώνεις και να σκοτώνεσαι και τα είπα αυτά στη μάνα που τόσο φόρο αίματος πλήρωσε, επειδή δεν ήξερε να πολεμήσει! Αλλά και αυτή με τον τρόπο της δεν πολέμησε, αναρωτήθηκα! Δεν θύμωσε η μάνα σου, είπε κοφτά ο μπαρμπα Στέλιος! Όταν ήρθε η ώρα να την σκεπάσουν ο μπαρμπα Στέλιος τους κράτησε! Έβαλε τα χέρια του στις τσέπες! Πάνω της η σημαία μας και η εφημερίδα μας! Ο Στέλιος έβγαλε από την αριστερή του την τσέπη ένα μπλοκάκι κουπόνια και τα έβαλε δίπλα στον Ριζοσπάστη! Έτσι πολεμούσε η μάνα σου μου είπε! Τώρα και τα δικά του μάτια ήταν «γεμάτα»! Πως νομίζεις, με ρώτησε, έδωσε τη μάχη ο Δημοκρατικός Στρατός, πως έβγαινε το παράνομο υλικό έπειτα, πως στηρίζονταν οι οικογένειες των αγωνιστών που υπέφεραν;! Με το κουπόνι Θόδωρε και ήταν η μάνα σου μπροστάρησα σ’ αυτό! Από την δεξιά τσέπη έβγαλε ένα παλιό περίστροφο και το ακούμπησε πάνω στη σημαία μας! Ξαναστράφηκε σ’ εμένα! Το όπλο της μου είπε! Έτσι έδινε η μάνα σου την μάχη! Η μάνα σου ήταν καπετάνισσα! Η μάνα σου ήταν στην ΟΠΛΑ! Κάτω από τις διαταγές της πολέμησα!

Πέρασα τα 90 χρόνια και ζω μια μαυρίλα που ποτέ η ανθρωπότητα δεν έζησε! Τα μαύρα αφεντικά προσπαθούν να ξεκάνουν τον κοσμάκη! Προσπαθούν να βάλουν τους λαούς να πληρώσουν τη δική τους κρίση! Ο λαός έχει κουρνιάσει υπό το βάρος της πίεσης και της ψεύτικης ελπίδας που του καλλιεργούν για άλλη μια φορά οι τσαρλατάνοι της ανανέωσης! Ακόμα και σ’ αυτές τις συνθήκες η συνείδησή μου αρνείται να λυγίσει! Το κόμμα μου μένει όρθιο και κρατάει γερά τις αρχές της επιστημονικής μας θεωρίας! Αρνείται να κοροϊδέψει τον λαό, αρνείται να διαχειριστεί την εξουσία των «καρχαριών»! Στέκεται στο κέντρο της μάχης, με την αγάπη, την φιλία, την αλληλεγγύη σαν σημαία και χτυπάει γερά ώστε να ανασκουμπωθούν τα κορμιά, να ανυψωθούν οι συνειδήσεις και να ανατρέψουν τον εκμεταλλευτή τους, ώστε να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους οι εργάτες, γιατί αυτοί πρέπει να πάρουν την εξουσία!

Περασμένα ενενήντα και τα πόδια μου κρατάν ακόμα! Καθυστέρησα για πρώτη φορά σε πορεία! Το κόμμα βαδίζει στη συμπλήρωση ενός ολόκληρου αιώνα ύπαρξης, προσφοράς, αγώνα και θυσίας! Κι εγώ καθυστέρησα! Έρχεται η κεφαλή της πορείας κατά πάνω μου! Τα δύο παλικάρια της Κατερίνας μου, περπατάν ανάμεσα στα νιάτα μας, ανάμεσα στην νεολαία του Κόμματος! Το σύνθημα δονεί την ατμόσφαιρα «ολόκληρος αιώνας, αγώνας και θυσία»! Φτάνουν δίπλα μου! Ο Θοδωρής με πιάνει και με τραβάει μαζί τους! Βαδίζω με την νεολαία μας, βαδίζω με την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος, ο δρόμος βροντά και όλη η ζωή περνά μπροστά μου σαν κινηματογραφική ταινία! «Ολόκληρος αιώνας, αγώνας και θυσία»! Ολόκληρος αιώνας στην υπηρεσία της εργατικής τάξης! Ολόκληρος αιώνας στην υπηρεσία του λαού! Ολόκληρος αιώνας στην πρωτοπορία! Ολόκληρος αιώνας τρία κόκκινα γράμματα! Τρία μεγάλα αστραφτερά κόκκινα γράμματα βαμμένα με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών! Ολόκληρος αιώνας ΚΚΕ! ΚΚΕ!

Σ.Ι.Μ.

You must be logged in to post a comment Login